home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Condors spotten

16 juni 2012

Mar bij Mirardor Cruz del CondorNog voor 6 uur 's ochtends zit ik al op het muurtje bij Mirador Cruz del Condor in de Colca Canyon, bij een paar graden boven nul. Koud heb ik het niet. Ik heb mijn pyamabroek aangehouden en daarover mijn dikke outdoorbroek aangetrokken. Ook heb ik twee paar sokken aan en onder mijn dikke ski-jack heb ik nog vijf lagen kleding aan. Muts op, handschoenen aan en een thermoskan hete thee bij de hand, ik ben klaar voor een paar uur stilzitten in de kou! Harald komt aanlopen met de twee dikke kussens van de bankjes achterin onze auto. Die leggen we onder onze kont op het muurtje, niet alleen lekker zacht maar ook minder koud aan de billen. En nu maar wachten tot de condors zich laten zien. Volgens de reisgids is de beste tijd om condors te spotten tussen 7 en 9 uur 's ochtends, dus we zijn een uur te vroeg. Maar we werden wakker van een bus die om half 6 al stopte bij de Mirador en souvenirverkopers en de eerste toeristen afleverde en toen zijn we maar opgestaan, zodat we ons op het beste plekje bij de mirador kunnen installeren.

Vannacht hebben we wildgekampeerd op de grote parkeerplaats bij Mirador Cruz del Condor, zodat we niet 's ochtends vroeg in het donker over de smalle weg langs de afgrond naar de mirador hoefden te rijden. Eigenlijk hadden we ons voorgenomen om in Peru niet wild te kamperen, omdat Peru bekent staat als minder veilig dan de andere Zuid-Amerikaanse Wildkampeerplek aan het Titicacameerlanden die we tot nu toe hebben aangedaan, maar we zijn nu een week in Peru en hebben toch al twee keer wildgekampeerd. De eerste keer op een strandje in een mooie baai aan het Titicacameer. Dit was een tip van Heiko en Birgit, een Duits stel dat met hun 2 kleine kinderen een half jaar in Zuid-Amerika rondreist in een Mercedes busje (en dan vinden wij dat we weinig ruimte hebben in onze auto met zijn twee├źn!). Volgens hen was het een mooie, rustige en veilige plek om te kamperen, ver van de normale toeristische plekken. En inderdaad, ook wij voelden ons daar geheel op ons gemak en mooi was het er zeker! En vannacht hebben we dus voor de tweede keer wildgekampeerd op de parkeerplaats bij de mirador. Dat is wel degelijk een erg toeristische plek, maar een flink aantal reizigers heeft het zonder problemen ook gedaan, dus waagden we het er maar op. En gelukkig hebben wij ook rustig kunnen slapen.

Har en ik zitten rustig op het muurtje met een kop thee en een rol koekjes, terwijl de meeste andere al aanwezige toeristen bij souvenirverkoopsters bij de miradorde in prachtige, kleurrijke traditionele kleding gestoken souvenirsverkoopsters staan, op jacht naar een muts, een trui of handschoenen van lama of alpacawol, want het is kouder dan ze hadden verwacht. Andere toeristen lopen langs het muurtje van de mirador op en neer, maar de condors laten zich nog niet zien. De zon is dan wel net op, maar de kloof en de mirador liggen nog in de diepe schaduw, dus de thermiek van warme, opstijgende lucht - waar de condors zich graag op laten meevoeren - is nog niet aanwezig. Naarmate de tijd verstrijkt arrviveren steeds meer toeristen. De meeste staan een tijdje bij ons in de buurt, maar lopen dan door naar het grotere uitkijkpunt iets meer naar onderen. Maar ook daar laten de condors zich nog niet zien en wij zijn ervan overtuigd dat wij het beste plekje hebben om ze te kunnen zien, dus wij blijven zitten. Ruim na 7 uur zien we eindelijk de eerste condor. Hij vliegt een stuk lager in de kloof, zweeft ver onder ons voorbij en verdwijnt even later weer uit beeld. In het kwartier dat volgt zien we nog 3 keer een condor diep onder ons voorbij vliegen. "Ik had verwacht dat ze dichterbij zouden komen. Ik heb foto's gezien, waarbij ze vlak langs de toeristen vliegen," zeg ik, licht teleurgesteld. "Misschien waren die foto's genomen met eeen super telelens, of was het heel veel geluk. Of misschien zien we ze straks dichterbij, het is immers nog maar half 8." Vol verwachting speuren we nu de kloof af, maar de condors laten zich voorlopig even niet meer zien.

Rond 8 uur begint het echt druk te worden. Om ons heen zitten en staan toeristen, een paar rijen dik. En ook het uitkijkpunt beneden ons staat goed vol. Achter me hoor ik een paar toeristen in het Engels tegen elkaar praten. "Weet je nog die toeristen die we in de bus tegenkwamen?" zegt de een tegen de ander. "Die hadden hier 2 uur gezeten en bijna geen condor gezien. "Hmmmpf, het zal toch niet! Hopelijk gaat dat vandaag anders!" De zon schijnt nu een eind de kloof in, het is lekker opgewarmd - ik heb mijn muts, handschoenen en jas inmiddels uitgetrokken - dus kom maar op met die condors, denk ik bij mezelf. Ons geduld wordt nog Condor in de Colca Canyon een kwartiertje op de proef gesteld, maar dan zie ik eindelijk weer een condor opdoemen. En vlak daarachter nog een. Ik stoot Harald aan en wijs hem op de naderende condors. Het zijn jonge condors, want ze hebben nog geen witte kraag rond de nek en nog geen witte vlekken op de vleugels. De twee zweven achter elkaar aan, zonder met de vleugels te slaan, onder ons langs. "Wat een mooi gezicht, zo gracieus als ze vliegen, of zweven eigenlijk", zeg ik. Iets verderop duiken ze naar beneden, dieper de kloof in, waarna ze een bocht draaien, een paar keer met de vleugels slaan en weer omhoog koersen. Nogmaals komen ze voorbij, nu wat verder weg. Dan verdwijnen ze dieper de kloof in. "Zullen ze nu weer ruim een uur op zich laten wachten?" vraag ik me hardop af. "Nee hoor", antwoordt Harald. "Daar komt er nog een. En kijk daar verderop nog een volwassen exemplaar, met witte vleugels en witte kraag."

Een uur lang krijgen we een geweldige show te zien van eerst 3, dan 5 en later 8 condors die steeds dichter onder onscondors op een rotspunt en vervolgens vlak voor ons langs komen. Ze zweven voor ons langs, duiken naar beneden, jagen elkaar op en - om het ons makkelijk te maken ze uitgebreid van dichtbij te bekijken - gaan ze een paar keer vlak voor onze neus op een uitstekende rotspunt zitten. "Wat zijn ze groot. En wat zijn ze lelijk als ze zitten. Maar wat ziet het er mooi en majestueus uit als ze vliegen!' roep ik vol verbazing uit. "En wat een top plek is dit. Echt het beste plekje om ze te zien." Het valt niet mee om de vliegende condors te fotograferen. Maar met mijn fototoestel op de sportstand en door achter elkaar door te klikken, lukt het me toch om af en toe een mooie, scherpe foto van de snel voorbij zwevende vogels te maken.

De show eindigt even plotseling als hij begon. Om 9.15 uur zweven nog 2 condors hoog over ons heen en verdwijnen uit beeld. Daarna laten de enorme vogels het weer afweten. De meeste toeristen verdwijnen net zo snel als de vogels en het wordt lekker rustig om ons heen. Heel af en toe komt er nog een condor over vliegen, maar nu vliegen ze hoog boven onze hoofden. We blijven nog een tijdje zitten, genietend van de zon en het prachtige uitzicht de kloof in, die nu vol in de zon ligt. "Tijd voor ontbijt", zegt Harald. We pakken al onze spullen mee en lopen naar de auto, waar we een pannetje water opzetten om meer thee te maken en de broodjes, jam, kaas en Nutella uitstallen op het uitklaptafeltje dat aan de achterdeur vast zit. Terwijl we een broodje eten komen Michael en Delphine aangelopen. Dit Canadese stel, hij 2 koppen groter dan zij, zijn beiden fervente surfers en hun doel is dan ook om zoveel mogelijk surfplekken aan te doen tijdens hun reis. In eerste instantie reisden ze backpackend rond, maar toen ontmoetten ze in Lima reizigers met een campertje en dat leek hen veel handiger en makkelijker. Dus kochten ze in Lima een paars VW busje, dat ze zelf verbouwd hebben tot camper. "Zijn jullie hier al lang? Hebben jullie de condors ook gezien?" vraag ik ze. "Nee, we komen net aan en hopen de condors nog te zien", antwoordt Michael. We vertellen ze dat ze eigenlijk te laat zijn en dat ze het nu moeten hebben van een condor die af en toe hoog over vliegt. "We hadden dus toch eerder uit ons bed moeten komen", concludeert Delphine. "Je kan morgen vroeg terug komen", opper ik, enthousiast als ik ben over de spectaculaire condorshow die wij hebben gezien. "Nou nee, dat doen we niet", zegt Michael. "We willen snel verder richting surfplekken!" "Eerst nog Machu Picchu en het Titicacameer en dan snel door naar de kust om te surfen", vult Delphine aan.

Wandeling langs de kloofrand van de Colca CanyonNa het ontbijt maken we nog een mooie wandeling langs de kloofrand. We komen langs vele uitzichtpunten waar we uitkijken over de indrukwekkend steile kloofwanden, op de rivier die diep onder ons over de kloofbodem stroomt en de machtige bergen met besneeuwde toppen die boven alles uit steken.

Als we terugkomen bij de auto ontmoeten we een heel ander slag toeristen. Een Australisch stel spreekt ons aan met de standaard vragen: hoe langs zijn jullie onderweg, hoe komt die Nederlandse auto hier en waar zijn jullie geweest? Nadat we die vragen hebben beantwoord vertellen zij ons dat ze drie weken op vakantie zijn en nu met een tourtje in een dag de Colca Canyon 'doen'. Vanochtend om half 5 zijn ze uit Arequipa vertrokken om hier om half 10 aan te komen (te laat dus!). De gids van hun tourtje is bij het uitkijkpunt van een muurtje gevallen en met zijn gezicht op de rotsen terecht gekomen, dus nu zitten ze met de rest van de groep te wachten tot hij en de chauffeur terug komen van de EHBO in het verderop gelegen plaatsje. "Dat zal nog wel even duren", zegt hij. "Ja, we vervelen ons dood en hebben het stikheet, maar ja, wat doe je eraan...." Ik vertel ze dat ze een stukje langs de kloofrand zouden kunnen wandelen. "Dat is een makkelijke wandeling met prachtig uitzicht en zodra je er genoeg van hebt loop je dezelfde weg weer terug", leg ik uit. "Ja, die wandeling zouden we eigenlijk met de gids doen, maar daar zullen we straks wel geen tijd meer voor hebben", reageert zij. "Maar we hebben geen zin om dat zonder gids te doen." Ik vraag vervolgens wat er verder nog op hun programma staat vandaag. "Geen idee", antwoordt zij. "Dat is het fijne van een tourtje. Je hoeft je nergens in te verdiepen en niets zelf te regelen. Je hoeft alleen maar achter de gids aan te lopen. Heerlijk!" Ik val even stil en hoop dat de verbazing en afschuw niet al te duidelijk van mijn gezicht te lezen is. Voor mij is het ondenkbaar dat ik een tourtje boek zonder me in het programma te verdiepen! En ik vind het maar niets om als een schaap achter de gids en zijn kudde andere toeristen aan te lopen. Zo'n tourtje hebben we een paar dagen geleden nog gedaan bij het Titicacameer. Een dagje op de boot naar de beroemde drijvende rieteilanden en vervolgens naar een mooi (gewoon) eiland verderop in het meer. Compleet met mensen in klederdracht die voor je gaan zingen en dansen en zo. Daar krijgen wij altijd een beetje de kriebels van... En na de verzorgde, warme lunch een veel te kort wandelingetje over het eiland, met een verplichte stop bij de souvenirshops uiteraard. Brrrrr, niets voor ons eigenlijk, zo'n verplicht programma. Snel breien we een eind aan het gesprek met de toeristen, stappen in de auto en rijden weg. "Waar gaan we heen?" vraag ik. "Geen idee. Jij bent van de planning, jij bent de gids, ik doe gewoon wat jij zegt, want ik ben slechts de chauffeur en monteur", antwoordt Harald.