home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Vechten tegen de wind

 

7 maart 2012

Om 8 uur maken we ons op voor een lange dag wandelen. Vandaag gaan we de 24 kilometer lange wandeling van camping/hotel Las Torres naar Hotel Paine Grande lopen. We binden onze bergschoenen stevig dicht en sjorren de rugzakken op de rug. In onze rugzakken zit, naast veel water en proviand, een regenbroek, een regenjas, een dikke trui, handschoenen en een sjaal. Het weer is echt 'patagonisch': harde wind en zwaar bewolkt, al doet de zon af en toe wel een poging door de wolken heen te breken. Af en toe vallen er wat regenspetters naar beneden, maar veel is het niet. De wolken winnen het van de zon en de wind wint het van de regen, zo lijkt het. "We gaan in elk geval starten met de wandeling en als het echt gaat regenen keren we wel weer terug. Ik heb weinig zin om uren in de regen te lopen. Het moet wel leuk blijven", zeg ik tegen Harald. "Dat is goed. Misschien klaart het nog wel op", antwoordt Harald. Ik knik instemmend, maar zonder al te veel overtuiging. De donkere wolken verderop voorspellen weinig goeds en ik ga er eigenlijk al vanuit dat we over een uurtje zullen omkeren.

wandeling 2 in Torres del PaineAls het eerste uur om is, is er weinig veranderd aan het weer. De wind, die alleen maar in kracht lijkt toe te nemen, blaast ons sneller droog dan de regen die valt ons nat kan maken. De wandeling is tot nu toe nog wat saai, maar dat verandert als we zicht krijgen op een gletsjermeer, met ijsblauw water, geflankeerd door lage heuvels waar net wat zon op valt met daarachter de donkere silhouetten van de hoge bergen, waar de grijze wolken laag op blijven hangen. Als ik achterom kijk zie ik dat het daar is opgeklaard. Er zit een flink gat in de bewolking en we zien een flink stuk blauwe lucht. "Zie je wel", zegt Harald optimistisch, "het klaart toch op. Voor je het weet hebben wij ook zon." "Hmm ja, wie weet", zeg ik enigszins bedrukt terwijl ik weer naar de donkere lucht verderop kijk. "We zien wel."

regenboog op het gletsjermeerWe lopen verder, volgen de schaars begroeide oever van het enorme meer. De wind raast onbelemmerd over het meer en blaast in volle kracht schuin van voren op ons in. Het valt nog niet mee om daar tegenin te lopen. Een plotselinge rukwind blaast ons bijna omver. We duiken in elkaar en zoeken de beschutting van een rotsblok. Als we nog dichter de oever naderen krijgen we met de rukwinden ook flarden fijne waterspetters over ons heen: water uit het meer, door de wind omhoog geblazen en meegeblazen over de oever. We kunnen de rukwinden nu over het meer zien aankomen in de vorm van waternevel die als witte flarden boven het water onze richting op komen. Boven onze hoofden wint de zon het steeds vaker van de wolken. En als de zon tussen de wolken door piept en de door de wind opgewaaide waternevel beschijnt tovert hij regenbogen op het meer tevoorschijn. Een betoverend, bijna mystiek, schouwspel! We vinden een redelijk beschut plekje achter een rotsrichel en gaan even zitten om te rusten en van het uitzicht te genieten.

besneeuwde pieken in NP Torres del PaineAls we weer verder lopen komen andere wandelaars ons tegemoet. We stoppen even voor een kort praatje. Ze waarschuwen ons dat de wind erg hard waait op het traject waar ze vandaan komen en wensen ons sterkte. Even later zien we hoge bergpieken met sneeuw op de toppen voor ons opdoemen. De zon piept steeds vaker te voorschijn en maakt de kleuren van het landschap om ons heen, het ijsblauw van het meer, het donkergroen en herfstgeel van de bomen, het grijsgroen van de struiken en het lichte grijs van de rotsblokken, intenser. Het lijkt wel of we de opklaringen met ons meenemen. Het gat in de wolken is uitgebreid in onze richting. Voor ons hangen de donkere wolken nog op de bergpieken maar achter ons is de lucht blauw en is het zonnig en wij bevinden ons op de grens tussen bewolking en zon. De wind raast echter nog onverminderd voort over het meer en blijft het ons moeilijk maken. Als we een stukje langs de rand van het water lopen zien we opeens een witte nevelvlaag over het meer recht op ons afwaaien. We draaien ons snel van het water af en kijken of we ons ergens achter kunnen verschuilen, maar het is al te laat. De wind beukt tegen ons op, duwt ons een paar meter van de oever af en het water dat de windvlaag met zich mee voert stort over ons heen. Van achter zijn we helemaal kletsnat! Snel rennen we, voor zover dat gaat met wind tegen, verder vlak langs de oever, om niet nogmaals een nat pak te halen.

gletsjer We zijn ongeveer op de helft van de wandeling als de kenmerkende hoge, maar stompe bergtoppen van "Los Cuernos" in zicht komen. De kale, robuuste, lichtgrijze rotspieken met een toefje donker grijs gesteente er bovenop, rijzen steil op uit de groene berghellingen, die eindigen in het meer. Het uitzicht wordt verderop nog indrukwekkender als er ook een berg met een gletsjer opdoemt. Door een donker beukenbos lopen we richting de berg met gletsjer. We steken een lange hangbrug over een brede, hard stromende rivier over. De brug deint op en en neer door mijn gewicht en slingert fors heen en weer in de harde wind. Het gaas aan de zijkanten biedt weinig houvast en de staalkabels zitten te hoog om vast te grijpen, dus echt op mijn gemak voel ik me niet op de brug. Half rennend spoed ik me er zo snel mogelijk overheen, terwijl Harald mij uit lacht en er een filmpje van maakt.

  • Bekijk hier het filmpje
  • We zijn inmiddels 7 uur onderweg en en we liggen goed op schema om de laatste catamaran afvaart vanaf Paine Grande naar de overkant van het meer te halen. We gunnen onszelf daarom nog een rustpauze voordat we aan het laatste stuk beginnen. Het laatste uur voert ons door afgebrand terrein en Los Cuernosde mooie uitzichten laten we achter ons. Het is nu tanden op elkaar en nog even doorbijten, want de vermoeidheid slaat nu toch wel toe. We houden de pas er wel goed in, maar mijn gedachten dwalen af naar van alles en nog wat en ik heb weinig oog meer voor het afgebrande landschap om me heen. Mijn benen gaan nu op de automatische piloot en de gedachten die door mijn hoofd gaan leiden me af van de vermoeidheid. En zo doemt toch nog vrij snel het eindpunt van de wandeling voor ons op.

    Moe, verwaaid en verkleumd van het wachten op de catamaran zitten we een uur later in de catamaran. "Het was een afwisselende en mooie wandeling. De wind maakte hem extra zwaar, maar ook bijzonder. Door de wind werd het een unieke belevenis", zeg ik uitkijkend over het meer naar de toppen van 'Los Cuernos' en de besneeuwde bergtoppen daarnaast, die steeds kleiner worden. "Ik ben blij dat we hem vandaag gelopen hebben."