home Header Image
home Header Image
Naamloos document

And now, the end is near...

25 juli 2012

 

De laatste wereldberoemde bezienswaardigheid van deze reis...

Iguazu watervallen Braziliaanse kantDat is wat we ons beseffen als we om kwart over negen 's ochtends Parque Nacional Iguacu bezoeken. We moeten samen met honderden andere toeristen in een lange, lange rij om binnen te komen en we schuifelen een half uur lang voetje voor voetje door voordat we eindelijk kaartjes hebben. Daarna weer in de rij voor de bus die ons naar de watervallen zal brengen. "Hmmm, en dan beweert de Lonely Planet dat het tot halverwege de ochtend nog niet zo druk is", zeg ik. "Als dit niet zo druk is, dan wil ik het wel eens meemaken als het wel druk is."

Als we de watervallen naderen klinkt het gebulder en gedonder steeds harder, alsof er een colonne tanks nadert, maar dat zijn natuurlijk de ontelbare, gigantisch brede en hoge watervallen. Het is een spectaculair, adembenemend gezicht. Overal waar we kijken zien we wild kolkend water van steile kliffen tientallen meters naar beneden vallen. We lopen het circuit langs alle watervallen, het is filelopen, achter een lange stoet van mensen getooid met camera's - van Iphone tot (semi-) professionele filmcamera's. Wat is het hier druk! Op sommige plekken, de plekken met de meest spectaculaire uitzichten, moeten we in de rij wachten tot we aan de rand bij de reling zicht krijgen op de watervallen. Zo druk hebben we het tijdens onze reis nog niet eerder mee gemaakt! Ondanks het irritante, opdringerige geduw en gepor - sommige mensen denken zeker dat we dan sneller zullen doorschuifelen, maar dan kennen ze Har en Mar nog niet, want we blijven lekker net zo lang staan als we willen - is het uitzicht tenslotte alle moeite meer dan waard!

Iquazu Garganta do DiaboAan het eind van het wandelcircuit komen we bij het meest spectaculaire deel van de watervallen, de "Garganta do Diabo" (Braziliaans voor: keel van de duivel). We zien een enorme, halfronde waterval van 150 meter breed waarin woest woelend water zo'n 80 meter in de diepte stort. Over een metalen roostervloer kunnen we, nog steeds in de file, boven/over de rivier, voor de watervallen langs lopen. Het gedonder van de watervallen is hier werkelijk oorverdovend en we worden kletsnat van het opspattende water, ook al zijn we zo'n 100 meter van de watervallen verwijderd. Het is moeilijk te beschrijven hoe groots, woest, indrukwekkend, mind-blowing deze waterval is. Ik schiet de ene na de andere foto, ook al wordt mijn camera behoorlijk nat en moet ik steeds de lens droogwrijven om nog enigszins scherpe foto's te krijgen. Wel jammer dat het vandaag een strak bewolkte, grijs-grauwe dag is, want het zal vast een nog mooier gezicht zijn en mooiere foto's opleveren met een diepblauwe hemel erboven.

Iguazu Argentijnse kantGuess what?! De volgende dag, als we vanaf de Argentijnse kant de watervallen bezoeken, schijnt de zon, geheel tegen de weersvoorspellingen in, de enige zonnige dag van de hele week! De watervallen zijn vanaf deze kant nog mooier en indrukwekkender, want de verschillende wandelcircuits voeren ons vlak langs en over de verschillende watervallen, die trouwens ook nog in een prachtige jungle-achtige omgeving liggen. En als bonus is het hier (aan de Argentijnse kant) veel minder druk dan aan de overkant. De lucht is blauw, de bomen en struiken fel-groen, het water bruisend wit en boven de watervallen tovert de zon prachtige regenbogen tevoorschijn, soms wel twee boven elkaar. We vergapen ons de hele dag aan het vallende water en wandelen pas tegen half 6 het park uit. "Dat was dan het laatste hoogtepunt van onze reis", zegt Harald en trekt een bedroefd gezicht.

 

6 augustus 2012

FlorianoploisWe hebben nog drie heerlijke, relaxte en zonnige dagen op het mooie, groene, subtropische eiland Santa Catarina (ook wel bekend onder de naam Florianopolis), een eiland met eindeloze zandstranden en mooie stukken rotskust, gelegen aan de Braziliaanse zuidkust. We slapen lekker uit, maken lange strandwandelingen, kijken naar de vele brandingsurfers en eten elke dag een ijsje. Voelt als vakantie, heerlijk!

Maar het einde van onze reis komt daarna toch echt in zicht en we beginnen aan onze rit van Florianopolis terug naar Buenos Aires. Een rit van 1700 kilometer, die we in 2,5 dag afleggen. En we beseffen ons maar te goed:

Dit is onze laatste lange rit van deze reis...

Vissers op het strand van LagunaWe stoppen nog in het strandplaatsje Laguna, waar we zowaar een mooie, nette camping vinden om te overnachten, met aardige en behulpzame eigenaren, die zowaar ook goed Engels spreken! Twee unicums in 1 klap. De volgende morgen sta ik vroeg op, om de zonsopkomst op het strand te bekijken, naar de vissers te kijken die hun netten het strand op sjorren en leegmaken en een strandwandelingetje te maken. En ik denk:

Dit is waarschijnlijk de laatste strandwandeling van deze reis...

De volgende dag slapen we voor de derde keer tijdens onze reis bij een benzinestation. Ondanks de herrie van aankomende en vertrekkende auto's en vrachtwagens, voorbijrijdend verkeer, keihard schallende autoradio's en roepende medewerkers van het tankstation slapen we redelijk. "Het is maar goed dat we dit maar drie keer gedaan hebben. Dit zal ik in elk geval niet missen als we weer thuis zijn."

Bij Uruguaiana steken we de grens naar Argentinië over. Dat kost ons, voor het eerst sinds we in Zuid-Amerika zijn, meer dan een uur. De douanebeambten zijn erg aardig en geïnteresseerd - ze willen weten hoe lang we reizen, welke landen we al gezien hebben, hoe we nu verder gaan en wat we het mooiste land vonden (een vraag die we natuurlijk niet geheel naar waarheid beantwoorden) - maar ook erg secuur. Voor het eerst sinds we in Zuid-Amerika zijn, krijgen we een bewijs van uitvoer van de auto aan de Braziliaanse kant. Op zich prima, want zo hoort het eigenlijk, maar uiteraard moeten ze alle gegevens van de auto opnieuw in de computer zetten, ook al hebben ze dat bij binnenkomst ook al gedaan, en dat kost tijd. Aan de Argentijnse kant krijgen we, zoals elke keer, een tijdelijk import document voor de auto. Hier kunnen ze zowaar alle gegevens die al eerder zijn ingevoerd oproepen in de computer! Dat is ze de vorige zes keer dat we Argentinië binnenkwamen niet gelukt! En voor het eerst blijken ze er ook belang aan te hechten dat de informatie op het formulier geheel klopt. Dat vonden ze de vorige zes keer niet belangrijk, dus staan er allerlei fouten in de gegevens: het chassisnummer en het motornummer klopten niet en de voornamen van Harald waren niet goed gespeld. Dat wordt nu nauwkeurig gecontroleerd en rechtgezet. "Het is belangrijk, want anders krijg je problemen in de haven straks", verklaart een beambte. Douanebeambten die meedenken en vooruitdenken?? Weer een unicum! Als al het papierwerk is afgehandeld wordt onze auto doorzocht op drugs en wapens. We zijn immers in Bolivia en Peru geweest en er wordt veel gesmokkeld vanuit deze landen, verklaart de douanier. Ook dit doet hij grondiger dan we tot nu toe meegemaakt hebben. Hij trekt een flink aantal kasten open, haalt een kastje zelfs helemaal leeg en beklopt wanden en het dak van onze auto. Hij wil nog wel weten, hoe het zit met het dak, hij heeft door dat het geen normaal dak is. We vertellen dat het dak omhoog kan en dat we daar slapen en ik denk, 'nu zal hij dat ook wel willen checken.' Maar nee, hij vindt het goed zo en we mogen vertrekken.

Dit was dan onze laatste grensoversteek met de auto tijdens deze reis... Ook dat zullen we niet missen als we weer in Europa zijn. Want ook al gingen de grensovergangen hier in Zuid-Amerika redelijk vlot en soepel, toch was het niet iets waar we naar uit keken. En in Afrika was het iets waar we zelfs wat tegenop zagen. Daar kostte het niet alleen veel tijd (meestal 2 tot 3 uur), maar werden we altijd chagrijnig van de chaos en de drukte die er bij de grenzen heerstte en van al die mensen die je continu bleven lastig vallen, omdat ze je wilden 'helpen'.

Zo'n 500 kilometer voor Buenos Aires zoeken we een camping op in het plaatsje Federacion. Onze fikkie stokenlaatste camping van deze reis blijkt, zoals we gewend zijn in Argentinië, een grote camping te zijn met vervallen toiletgebouwen, half vergane picknickstets en natuurlijk de stevige, betonnen, niet kapot te krijgen vuurplaatsen/barbecues waar een Argentijnse camping echt niet zonder kan. 's Avonds is het behoorlijk fris, we hebben de warmte van de Braziliaanse kust nu echt ver achter ons gelaten. Het is eigenlijk te koud om buiten te zitten. Toch koken we buiten en warmen ons aan het vuurtje dat we in de vuurplaats stoken met het laatste brandhout dat we nog op het dak van de auto hebben liggen.

Dit is de laatste keer dat we (buiten!) koken op ons dubbelpits gasstel...

En de laatste keer dat we een fikkie stoken en bij het vuur zitten waarbij onze kleren en haren doordrenkt worden met de geur van houtvuur...

Als het vuur niet veel meer voorstelt en is veranderd in een berg smeulend houtskool, kruipen we onze warme auto in en kijken we, liggend op ons bed, een filmpje op de laptop voordat we gaan slapen.

De laatste keer liggend op ons bed in Ndugu een filmpje kijken op de laptop...

De laatste keer slapen in Ndugu...

De laatste keer kamperen...

De laatste rijdag worden we, zoals zo vaak tijdens onze reis, al vroeg gewekt door kukelende hanen. Onderweg stoppen we bij een tankstation om even te plassen en een broodje te eten. En natuurlijk, zoals zo vaak hier in Zuid-Amerika, zijn er weer mensen die langs onze auto lopen en verbaasd en bevreemd naar de nummerplaat van Ndugu kijken. "Als we gedurende onze reis kijkgeld en vragengeld hadden geheven dan hadden we nog een jaar kunnen doorreizen", zeg ik. Ook nu is er weer iemand bij die goedkeurend een duim naar ons opsteekt.

Als we weer op weg gaan komen we de zoveelste politiecontrole tegen. We hebben er al heel wat gehad op de weg van de grens tot hier. En nog heel veel meer tijdens de hele reis, zowel in Afrika als hier in Zuid-Amerika, met dat verschil dat we in Afrika vaak moesten stoppen en hier bijna altijd mochten doorrijden. Maar dit keer mogen we niet doorrijden. Een politieagent gaat midden op de weg staan met zijn hand omhoog en met zijn andere hand wijst hij naar de kant van de weg. De politieagent spreekt ons aan in het Spaans en reageert niet op onze vriendelijke begroeting en onze act van het nauwelijks Spaans spreken. Hij is nors en stoïcijns en als blijkt dat Harald vergeten is de stadslichten aan te doen na onze stop bij het tankstation - iets wat hij eigenlijk nooit vergeet - voelen we al aan dat dit uit gaat draaien op een boete. Een kwartier later rijden we verder, flink balend en 380 pesos (ca. 70 euro) lichter. "Nog iets dat we niet zullen missen als we weer terug zijn: de vele, zinloze politiecontroles en corrupte politieagenten", zegt Harald en vloekt nog even hartgrondig.

Aan het eind van de middag rijden we Buenos Aires binnen. Als we het centrum binnen rijden begin ik straten en plekken te herkennen en rijden we vrij gemakkelijk, zonder hulp van de GPS, naar de wijk San Telmo, waar we onze laatste reisdagen zullen doorbrengen. In San Telmo parkeren we de auto in Estacionamento in BAeen van de vele 'Estacionamientos', particuliere parkeerterreinen of -garages waar je per uur, dag, week of maand betaalt voor parkeren. De auto's staan hier drie- of vierdubbel geparkeerd. De eigenaren van de auto's laten hun sleuteltje achter bij de beheerder, zodat hij auto's weg kan rijden als er iemand van de 2e, 3e of 4e rij weg wil. Het lijkt wel zo'n schuifspelletje, je weet wel; waarbij je de blokjes opzij, omlaag of omhoog moet schuiven, net zo lang tot je het plaatje tevoorschijn hebt getoverd. Of een kubus van Rubick. Wij willen onze sleutel niet achter laten bij de beheerder, dus was het even zoeken naar een garage waar ze dat goed vinden. Als dat gelukt is, zien we vlak bij de auto een Franse Landrover-camper staan. We maken even een kort praatje met de eigenaar.

Zwitserse reizigers, Urs en KristinaDat zullen we missen: ontmoetingen met andere reizigers... We hebben zoveel leuke en gezellige reizigers ontmoet! Elke keer als we een Europese auto of camper zagen, kwam er een nieuwsgierig en opgewonden gevoel over ons. Zijn het reizigers? Waar zijn ze geweest, hebben ze nog tips voor ons? Zijn ze aardig en gezellig, kunnen we een avondje leuk met ze kletsen misschien? En maar al te vaak, zeker in Bolivia en Peru, kwamen we leuke, gezellige, warme reizigers tegen - van alle leeftijden en nationaliteiten en hebben we heel wat uurtjes doorgebracht met het uitwisselen van reiservaringen, -belevenissen en avonturen.

En nu zijn we dus in Buenos Aires. We hebben nog een week voordat we op het vliegtuig stappen om terug naar Nederland te vliegen, maar het voelt aan alsof onze reis al voorbij is. We voelen ons verdrietig of misschien meer melancholisch. Want ook al zijn we er eigenlijk wel aan toe om naar huis te gaan, naar onze familie en vrienden, naar de luxe van ons eigen huis en naar ons geliefde Amsterdam, toch is er een deel van ons dat ook wel door zou willen reizen. Ook al zijn we een beetje 'reismoe' waardoor het enthousiasme over al het moois dat we zien en meemaken wat inzakt - wat we zelf sterk betreuren!- toch zullen we de vrijheid van het reizen erg missen. Het precies doen waar je zin hebt, op het moment dat je er zin hebt, zonder rekening te hoeven houden met iemand anders dan ons tweeën. Het bij de dag leven of eigenlijk meer bij het uur leven, dat bevalt ons uitermate goed.

 

And now, the end is near.... Tijd om eens een paar aspecten van het reizen te evalueren.

Wat hebben we het meest gemist tijdens de reis?

Typisch Nederlands eten: oude kaas, hagelslag en chocoladevlokken, kroketten en bitterballen, zuurkool met rookworst, gevulde koeken; Luxe/comfort: schone, harde, warme douche op elk moment dat je er in zin in hebt; Vrienden en familie, even lekker in het Nederlands kletsen (we zijn niet één met-de-auto-reizend Nederlands stel tegen gekomen, wel Belgen natuurlijk); Hobby's: voor Har drummen/muziek maken; voor Mar: zingen en tennissen.

Wat zullen we niet missen van het reizen?

Vervallen campings, grensformaliteiten, blaffende honden en kukelende hanen (volgende keer tóch een pistool meenemen?), muggen en andere steekbeesten, traag internet, stof en modder (in de auto), starende en opdringerige mensen om je heen (Afrika), zinloze politiecontroles (vooral in Afrika), gebruikt wc-papier in afvalbakken naast de wc's, panne aan de auto (wat we vooral in Afrika hadden en nauwelijks in Zuid-Amerika, nadat we de auto hadden omgedoopt tot Nudgu - wat vriend/kameraad betekent!) en het wachten op de noodzakelijke reparaties.

Wat zullen we missen als we weer thuis zijn?

Ontmoetingen met andere reizigers, de vrijheid, het continu samen zijn (ook al leverde dat soms heftige ruzies op), verslagen schrijven (Mar), het onderweg zijn vaak zonder planning maar wetende dat nog meer moois in het verschiet ligt...

Het waren 365 fantastische dagen!