home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Hollandse gezelligheid

14 mei 2012

Gisteren hebben we een kleine camping gevonden in Sucre vlak bij het centrum van de stad. Eigenlijk is het gewoon een tuin, best mooi met gras, bloeiende planten en een gebouwtje met een keuken en (eet)kamer die we kunnen gebruiken. In deze tuin staat ook een schuur, waar de eigenaar veel aan het klussen is. Hij is leraar of professor in de electronica en knutselt aan electromotoren (om precies te zijn: het opnieuw wikkelen van de rotor en stator). Har heeft daarover een gesprekje met hem gevoerd, in het Spaans, toch knap! Zijn vrouw is het zakelijk brein van de twee. Zij onderhandelde met ons over de prijs. Ze was heel aardig en voorzag ons zo enthousiast van informatie over van alles en nog wat dat we al snel instemden met de prijs: 70 Bolivianos (= 8 euro, op zich niet heel duur maar voor 10 euro heb je hier al een kamer in een hostal). Helaas staan we wel weer alleen op deze camping, vanochtend is het Belgische stel, dat we in Uyuni hebben ontmoet, met hun busje vertrokken, zo lezen we in het gastenboek.

Pleintje in SucreNadat we heerlijk in het zonnetje een lekker uitgebreid ontbijtje hebben verorbert, lopen we eind van de ochtend de stad in. Maar eerst bellen we even aan bij de eigenaresse van de camping om te informeren of ze een goede kapper weet voor Harald. Want die vindt zijn haar nu toch echt te lang, te veel 'Pipo de clown', volgens eigen zeggen. De eigenaresse weet wel een kapper en schrijft zelfs een briefje voor Harald zodat hij ook de goede kapster zal krijgen. Daarna eerst maar eens de stad in, op naar het centrale plein. Het blijkt maar 10 minuten lopen naar het grote, gezellige en mooie plein. Rondom het plein staan mooie, witte koloniale gebouwen. Nadat we het plein rondgelopen zijn, besluiten we op zoek te gaan naar 'Florin', het café-restaurant van Nederlandse eigenaren dat erg leuk moet zijn. We hebben Restaurant Florinhet snel gevonden en als we op de menukaart zien dat ze bitterballen en Bossche bollen hebben lopen we meteen naar binnen om die te proberen. Want Harald droomt al maanden van kroketten en bitterballen en Mariska begint te watertanden bij het idee van een Bossche bol. Niet veel later zitten we aan de grote stamtafel achter een portie bitterballen, die weliswaar het krokante jasje missen maar prima smaken en een Bossche bol, die een beetje tegenvalt. We zien een oude man met een flinke, grijze 'Criet Titulaer' baard aan de bar zitten, die Nederlands praat met de barman. "Dat moet Harry zijn", zeg ik. "Ik herken hem van een foto in het reisverslag van Joost en Marijke, waarin zij schreven dat ze hem hier ook hebben ontmoet en dat hij hier vaste klant is." Joost en Marijke, die ruim een half jaar eerder hier in Bolivia hebben rondgereisd, ook met een Toyota Landcruiser, hebben ons pas nog gemaild dat we echt even bij Harry moeten langsgaan als we in Sucre zijn.

Even later staat de oude man op van zijn barkruk en loopt langs onze tafel. "Harry?" vraagt Harald. "U moet de hartelijke groeten hebben van Joost en Marijke", vervolgt Harald als Harry verbaasd knikt. We leggen uit dat we hem herkend hebben van een foto en nodigen hem uit om bij ons aan tafel te komen zitten en een bitterbal mee te eten. Maar al te graag schuift Harry bij ons aan tafel en na een paar vragen van onze kant heeft hij weinig aanmoediging meer nodig en vertelt hoe hij hier terecht gekomen is. Een groot deel van zijn leven woonde Harry op Texel. Nadat zijn vrouw plotseling overleed was hij erg van slag en wilde weg van Texel en is hij zijn broer gaan opzoeken, die als zendeling in Bolivia zat. Eerst voor drie maanden, maar uiteindelijk is hij naar Bolivia terug gegaan om als timmerman op het seminarie in Sucre gaan werken. Hij is er vervolgens voorgoed gebleven. Wij vertellen Harry ons reisverhaal en als we vertellen dat we hier in Sucre bij Dirk - ook naar aanleiding van een tip van Joost en Marijke - onze auto een onderhoudsbeurt willen laten geven, blijkt dat Dirk ook in het café aanwezig is. Dirk is een van de drie eigenaren van Florin. Harry roept Dirk erbij zodat we kennis kunnen maken. Met Dirk spreken we af voor de volgende ochtend, in zijn garage (oftewel zijn tuin en schuurtje bij zijn huis). Voor de dag erna spreken we af met Harry. Dan wil hij ons graag rondleiden in het seminarie.

Terwijl Harry vertrekt komt Frans langslopen, een Amsterdammer die we in San Pedro (Chili) hebben ontmoet. Hij ziet ons ook en komt enthousiast naar ons toe. "Ha die Frans, hoe is het? Kom erbij zitten!" zegt Harald. Frans schuift aan en we kletsen bij over zijn en onze reis. Niet veel later ziet Frans een Nederlands stel, dat hij kent, door het raam naar binnen gluren. Hij roept ze en ze komen naar binnen, schuiven ook bij ons aan, aan de stamtafel. We kletsen lekker in het Nederlands en vinden het erg gezellig, maar Harald wil nog naar de kapper, dus halverwege de middag verlaten we dan toch eindelijk Florin. We lopen in de richting van de kapper, en komen onderweg café Amsterdam tegen. Ook dit café wordt gerund door een Nederlandse dame die we meteen ontmoeten als we even binnen stappen. In het café wordt bijna elke avond een film vertoond, onder andere de film 'The devil's miner' over een jongetje dat de kost moet verdienen in de mijn van Potosi omdat de vader van het gezin is overleden. Aangezien we Potosi voorbij gereden zijn en de mijnen daar niet bezocht hebben vinden we het wel interessant om de film te bekijken. Deze film is bijna verplichte kost voor reizigers in Bolivia en staat op het programma voor morgen, dus dan komen we hier weer terug. Op weg maar weer, op naar de kapper. Het is even zoeken maar Harald kan meteen geknipt worden. Hij krijgt een boek met kapsels om duidelijk te maken hoe hij geknipt wil worden. Samen zoeken we een kapsel uit, niet te kort want wat langer vinden we hem wel leuk staan. Een half uur later staat hij gekortwiekt, en 30 Bolivianos (= 3,50 euro) lichter, weer buiten.

Steile straatjes in Sucre"Zullen we nu dan eindelijk eens de stad bekijken?" zeg ik. We lopen door smalle, steile straatjes naar een uitzichtspunt boven de stad. Een pittige klim, zeker op deze hoogte van 3600 meter. We genieten van een prachtig uitzicht over de witte stad bij zonsondergang. "En nu? Zelf koken op de camping of uit eten?" vraag ik Harald. "Florin?" stelt Harald voor. En zo zitten we een half uurtje later alweer in Florin. Voelt toch een beetje als thuis.

De volgende ochtend rijden we naar Dirk toe. We zijn zo stom geweest om geen adres te vragen. We hebben alleen het waypoint (een punt op de gps) van Joost en Marijke, dus daar rijden we maar naar toe. We vinden na wat zoeken een grote, maar dichte poort. Hier moet het zijn volgens de GPS, dus we bellen aan. Gelukkig het klopt, Dirk doet open. Dirk en Harald gaan eerst een stukje rijden om de rare geluiden die de auto maakt te beluisteren. Ik installeer me in de tuin met de laptop, Dirk aanhet werkwant ik lig behoorlijk achter met het schrijven van verslagen. Als de mannen terugkomen gaan ze samen met zwager Rudi aan de slag. De auto wordt aan de voorkant voorzien van nieuwe rubbers bij de stabilisatorstang, de schokbrekers en nieuw vet in de stuurkogels. Achter worden de remschoenen vernieuwd en verder wordt alles eens goed nagelopen. Nu merkt Harald pas hoe makkelijk het is om in het Nederlands zijn vragen te stellen en te overleggen. Wat een verademing! Tijdens de lunch, ik maak scrambeld eggs en worstjes voor de mannen klaar, vraag ik Dirk eens uit over hoe hij hier terecht gekomen is en wat hij hier allemaal doet. Dirk vertelt dat hij acht jaar geleden naar Bolivia is gekomen met een groepsreis door Bolivia en Peru, zijn eerste verre reis buiten Europa. Hij heeft toen zijn huidige vrouw ontmoet. Eenmaal terug in Nedderland zijn ze gaan schrijven en e-mailen en een half jaar later was Dirk terug in Bolivia om samen met Sayda een trip door Bolivia en Peru te maken. Het klikte zo goed samen dat Dirk besloot te blijven. Ze trouwden en Dirk ging voor een reisbureau werken, hoewel hij geen ervaring had in de branche. Nu is Dirk niet alleen een van de eigenaren van Florin, hij heeft ook een eigen reisbureau en - meer als hobby, maar vroeger was het zijn beroep - hij sleutelt aan auto's samen met zijn Boliviaanse zwager, die hij opleidt tot monteur. Vlak bij zijn huis laat hij een nieuwe, grote garage bouwen en als die klaar is wil hij meer Boliviaanse jongens gaan opleiden tot monteur. Druk baasje, die Dirk! Harald en ik gaan 's avonds weer eten in Florin, want we hebben nog niet alles van de menukaart geprobeerd. Dat zal de komende avonden wel niet anders zijn De vraag is of we hier ooit nog wegkomen.....

Dirks garage in de tuinDe dag erna zijn we weer bij Dirk om het onderhoud verder af te maken. Alles gaat voorspoedig al gaat er wel erg veel vet in de stuurkogels. Achteraf blijkt dat het vet zich in de vooras heeft vermengd met de olie die daar hoort te zitten. Hmm, da's jammer. We hebben een heerlijke, uitgebreide lunch (Boliviaanse stoofpot met rundvlees, worst, aardappels en groente) die de vrouw van Dirk gekookt heeft voordat ze vanochtend naar haar werk ging, omdat ze zich volgens Dirk schuldig voelde omdat ik de dag ervoor lunch had gemaakt voor de mannen. Na de lunch gaan we naar Harry in het seminarie. We pakken een taxi zodat Dirk en Rudi het onderhoud verder af kunnen maken. We kopen een flinke slagroomtaart op de markt vlak bij het seminarie en nemen die mee voor Harry.

Harry met zijn zelfgemaakte stoel-trap Harry laat ons zijn timmerwerkplaats zien, waar hij werkt aan bedden en stoelen. Daarna neemt ons dan mee naar zijn appartement en laat ons trots zijn stoel-trap zien: een stoel die je kan transformeren in een klein trappetje met drie treden. Slim bedacht en gemaakt! We vallen aan op de taart en we babbelen 5 kwartier in een uur. Harry is een gezellige verteller en heeft voldoende meegemaakt om ons te boeien. We bedenken ons echter opeens dat we de film in café Amsterdam willen zien en die begint om 6 uur. Dus moeten we er vandoor. We vinden snel een taxi en na een warm afscheid van Harry komen we nog mooi op tijd aan voor de film over een jongen van 12 die al twee jaar onder barre omstandigheden in de mijn werkt voor een schijntje. In ons geregelde Nederland kun je je daar helemaal niets bij voorstellen. Na de film komt Dirk onze auto langs brengen. Wat een service! Alles is klaar en daar drinken we samen met Dirk op!

Uiteindelijk blijven we zes dagen in Sucre. Ik speelt een partijtje tennis met Dirk en word genadeloos door hem verslagen. De gemene effectballen van Dirk in combinatie met mij beperkte loopvermogen veroorzaakte door de hoogte (gebrek aan adem!), zorgt ervoor dat ik weinig kans maak tegen hem. Ook spreken we nog een avondje met Dirk af in Florin om hem nogmaals te bedanken, onze reisplannen met hem door te spreken en afscheid te nemen.

Op zaterdagmiddag vetrekken we dan eindelijk uit Sucre. Op naar de zondagsmarkt in Tarabuco en daarna door naar La Higuera, waar Che Guevara is gepakt en vermoord.