home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Pechhulp

 

17 maart 2012

"Ja inderdaad, de versnellingsbak hangt op de grond. Dat is niet best", zegt Harald terwijl hij onder de auto kijkt. Pechhulp onderweg bij Lago Posadas

Sinds we in Argentinië zijn hebben we weinig problemen met de auto. We rijden hier alweer twee maanden rond en hebben alleen de uitlaat laten lassen, want we leken wel een Harley Davidson zoveel herrie maakten we. Maar verder dus geen panne. En nu staan we bij Lago Posadas, redelijk in the middle of nowhere, en krijgen we opeens weer te maken met vrij ernstige panne. Maar gelukkig niet aan onze eigen auto, haha! Nee, Harald ligt onder de auto van Nicoliene, een Nederlandse die alleen rond reist in een Jeep uit 1968.

"Eens even kijken, hoor. De balk waarop de versnellingsbak rust is aan een kant los en die hangt nu op de grond. Als we die provisorisch vast kunnen maken, kan je als het goed is wel wel weer een klein stukje rijden, naar een garage in Lago Posadas", zegt Harald. Geholpen door Nicoliene gaat Harald aan de slag met een krik, een spanband (die we bij de verschepingen gebruiken om de auto in de container vast te zetten en die we ook hebben gebruikt voor de provisorische reparatie in de Central Kalahari in Botswana) en een hamer. Zonsondergang bij Lago PosadasOndertussen pak ik mijn fototoestel en ben een half uurtje druk met het fotograferen van een prachtige zonsondergang. Als ik terug kom zijn ze al flink opgeschoten en is de noodreparatie bijna klaar. Terwijl Harald de laatste hand legt overleg ik met Nicoliene hoe nu verder. "Wij waren op weg naar de camping bij het meer", zeg ik. "Ja, die heb ik gezien, maar die is gesloten", zegt Nicoliene. "In het dorp is ook een camping, maar die is waarschijnlijk ook gesloten. En ik heb niet zo heel veel zin om in het donker deze weg te rijden. Mijn ene voorlamp is ook uitgevallen namelijk." We besluiten samen wild te kamperen, ergens vlak langs de weg. Niet veel later hebben we een prima plekje gevonden. Nicoliene zet haar tentje op, terwijl wij snel een pasta in elkaar draaien voor ons drieën. Tijdens en na het eten kletsen we aan een stuk door. Heerlijk om weer eens in het Nederlands met iemand te kunnen praten! Nicoliene is reisleidster bij Baobab, vertelt ze ons. Vier maanden per jaar zit ze in Patagonië en als het seizoen erop zit blijft ze nog een paar weken hangen om zelf rond te reizen in haar auto. "Ik heb de auto in Buenos Aires gekocht omdat ik het zo'n mooie, leuke auto vond. Ik heb al behoorlijk wat pech onderweg gehad. En zelf heb ik echt nul verstand van auto's", meldt ze opgewekt. Hmmm, is dat lef of eerder naïef? denk ik bij mezelf. "Gelukkig is hulp nooit ver", vervolgt ze. "Zoals vandaag. Eerst deden mijn remmen het opeens niet. Dat was best spannend berg af, op deze bochtige weg", vertelt ze. Dat lijkt mij een understatement, want de onverharde weg is af en toe best steil en inderdaad behoorlijk bochtig. "Gelukkig kon ik hem parkeren in een forse struik aan de kant van de weg", vervolgt Nicoliene. "En toen kwam er een gaucho, op een paard uiteraard, en die heeft hem provisorisch gerepareerd. Zoals zoveel aan mijn auto al provisorisch is gerepareerd. Dat ding hangt van ijzerdraad aan elkaar. Maar goed, die gaucho heeft er dus wat aan geklusd en nu doet 1 rem het niet, maar de andere drie wel. En daarma kon ik prima verder rijden volgens die gaucho. Dus dat gedaan. Maar niet veel later hoor ik een bonk, geschraap over de grond, de auto staat abrupt stil en de motor slaat af. En dan komt er een auto aangereden met een Nederlands nummerbord!" En zo praten we door tot middernacht en ik inmiddels, ondanks mijn winterjas en warme broek, zo ongeveer klappertandend van de kou. Want overdag is het dan wel aardig weer, zo'n 17 graden, 's nachts wordt het hier vaak behoorlijk koud. Dus wij duiken de auto in, zetten de kachel aan en duiken in ons bed, diep onder de dekbedden met slaapzakken er bovenop, terwijl Nicoliene in haar slaapzak in haar tentje kruipt.

Wilkamperen met Nicliene bij Lago PosadasDe volgende ochtend ontbijten we samen heerlijk in de zon en kletsen nog meer. We horen van Nicoliene dat het in Chili al een tijdje onrustig is, vooral in het gebied rondom de stad Coyhaique, het gebied waar wij doorheen willen rijden. Ze vertelt dat de bewoners in het zuiden van Chili ontevreden zijn over de hoge prijzen van basis levensbehoeften als levensmiddelen, hout en benzine en dat ze willen dat de regering daar wat aan doet, aangezien die de mensen ooit heeft aangespoord om zich in dit afgelegen gebied te vestigen. Daarom werpen ze wegversperringen op en demonstreren ze. "Maar het zou goed kunnen dat het nu wel zo'n beetje over is met die protesten. En zo niet dan moet je rekening houden met lege winkels en benzinepompen en een paar uur wachten bij barricades." Op zich dus weinig reden voor ons om niet naar Chili te gaan. Als we vol tanken voor we Chili ingaan kunnen we zo'n 2000 kilometer rijden, we hebben al een flinke voorraad blikvoer in onze voorraadkast en we hebben de tijd, Lago Posadasdus een paar keer een paar uur wachten is niet zo erg.

Halverwege de ochtend breken we ons zonnige kamp op, waarna Nicoliene heel rustig naar het dorp rijdt om een lasser te gaan zoeken. Wij rijden eerst nog verder naar het meer, om het bijzondere landschap daar te bekijken. Er liggen twee meren vlak naast elkaar. De ene ijsblauw, de andere diep donkerblauw. Aan een van de meren grenzen enkele poelen met fel roze flamingo's. En dat alles geflankeerd door een maanachtig berglandschap. Heel bijzonder! Nadat we hier wat rondgekeken hebben rijden wij ook terug naar het dorp, waar we Nicoliene vinden bij een lasser, die al druk bezig is een en ander weer vast te lassen. Dat is mazzel hebben op zondag! Wij krijgen de spanband weer terug, nemen afscheid van Nicoliene en gaan op weg naar Los Antiguos.

Landschap op de routa 41De route van Lago Posadas naar Los Antiguos voert ons door een heel bijzonder, mooi landschap met rode bergen, witte, opgedroogde (zout?) meren, dorre vlaktes met geel gras, een diep donkerblauw meer, glinsterende rivieren, soms omlijst met riet, soms met beukenbomen en Estancia's die als groene oases in dit overwegend droge landschap liggen. We stoppen regelmatig om al dat fraais rustig te bekijken en foto's te maken. Over de 160 kilometer doen we dan ook de hele middag en om 19 uur besluiten we niet door te rijden naar Los Antiguos, maar een plekje te zoeken om wild te kamperen. We vinden een mooi, stil plekje, niet ver van een rivier, met weids uitzicht. Het is helder en koud en de sterrenhemel is indrukwekkend om te zien, zoveel sterren! Als we in ons warme bed kruipen (met dekbed en slaapzak tegen de kou) worden we weer in slaap gesust door het ruisen van het water in de rivier. Heerlijk!