home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Welkom in Chili

 

22 februari 2012

We hebben Argentiniƫ verlaten en rijden een kilometer of 10 door niemandsland voordat we bij de grenspost van Chili komen. "Eens kijken of we net zo snel en makkelijk Chili in komen als dat we Argentiniƫ uit gingen", zeg ik tegen Har. "Ja, wat een verademing na al die Afrikaanse grensovergangen zeg. Alle loketjes op een rij. Met nummers erboven zodat zelfs een idioot snapt in welke volgorde hij de loketjes af moet. Geen kosten voor een visum, geen verplichte autoverzekeringen, geen roadtax of andere belasting. Heerlijk!" "Alleen lastig dat je geen groente, fruit, vlees, melkprodukten, noten en hout mee het land in mag nemen, ik zie net op die video die ze daar draaien dat je dan US$ 170 boete moet betalen, da's niet misselijk." "Ja nou, maar als ze daarop net zo serieus controleren als in Botswana en Patagoniƫ in dan smokkelen we onze verboden waren moeiteloos het land in", zegt Har. "Gelukkig zit het goed verstopt, tussen het dak en het matras, dat vinden ze nooit", zeg ik triomfantelijk. "Tenzij ze honden inzetten." "Ha, ja zeg, dan zou ik toch wel de kriebels krijgen. We kunnen moeilijk zeggen dat we van niets wisten met al die posters en video's waarop het ook in Engels wordt uitgelegd. Maar misschien goed als ik buiten eens ga kijken hoe serieus ze hier auto's doorzoeken, terwijl jij de papieren voor de auto afhandelt."

Ik loop naar buiten en krijg direct een hartverzakking. Een douanebeambte met een hond, duidelijk een 'snuffel'hond, loopt langs en stopt bij een van de auto's die staan te wachten. De achterklep wordt opengemaakt en de hond snuffelt tussen de bagage. 'Oeps, ze nemen het hier wel erg serieus', denk ik bij mezelf. Ik loop weer naar binnen en breng Harald op de hoogte. "Zal zo'n hond het ruiken als hij in onze auto wordt losgelaten? We hebben het toch echt goed weggestopt!", zeg ik. "Dat dacht je..... Ik heb geen zin om 170 dollar voor wat broodjes, een stuk kaas en wat groenten te gaan betalen", antwoordt Har. "Dan moeten we het maar onder het dak vandaan halen en weggooien." We lopen terug naar de auto, waar Harald de plastic zak met verboden goederen onder het dat van de auto vandaan haalt. "Waar kan ik het weggooien? Ik zie geen vuilnisbakken. En ik wil het onopvallend weggooien, want ik heb net een formulier ingevuld en ondertekend dat we geen groente, vlees en dergelijke bij ons hebben", zegt Har. "In de wc's zijn vuilnisbakken, dan gooi je het daar toch weg?" "Oke, dan ga ik gelijk even plassen", zegt Har. Zo gezegd, zo gedaan en even later stappen we opgelucht de auto in en rijden naar de slagboom. Een douanebeambte, zonder hond, komt naar onze auto en verzoekt ons de achterdeur open te maken. Hij opent wat kastjes en checkt de koelkast, stelt een paar vragen en geeft groen licht om door te rijden.

"Toch wel zonde van mijn stuk kaas", zeg ik terwijl we langs de slagboom rijden. "Zal ik de zak dan weer uit de afvalbak vissen? Vanaf deze kant van de grens kan je immers ook de wc's in", stelt Harald voor terwijl hij de auto aan de kant zet. "Ja maar, zou dat niet opvallen?" zeg ik twijfelend. Een auto stopt vlak achter ons, de bestuurder stapt uit en loopt naar de wc's. De douanbeambten die iets verderop staan slaan er geen enkele acht op. "Ik neem het kleine zwarte tasje mee en stop het daarin, dan valt het niet zo op", zegt Har en springt de auto uit. Een paar minuten later komt hij de wc weer uit en niemand lijkt op hem te letten. "Missie geslaagd", zegt hij grijnzend terwijl hij in de auto klimt.

Tja, het reizigersleven is soms reuze spannend......