home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Oog in oog met zeeleeuwen

 

14 februari 2012

We dobberen in het ijskoude water bij Punta Loma, vlak bij Puerto Madryn. Gelukkig hebben we een dik duikpak aan, waardoor we zelf niet al te koud worden. Vlak bij ons dSnorkelen met zeeleeuwenobberen nog vijf mensen. Vijftig meter voor ons liggen zeeleeuwen op het strand en wij dobberen rond in de hoop dat ze naar ons toe komen om met ons te 'spelen'. De honderden zeeleeuwen maken een flink kabaal. De jonge beesten maken een hoog mekkerend geluid, als schapen. Het geluid van de volwassen vrouwtjes ligt tussen blaffen en loeien in en de mannetjes brullen. En blijkbaar hebben ze elkaar veel te vertellen, want ze gaan maar door met mekkeren en loeien. Af en toe duiken er een paar zeeleeuwen het water in en zwemmen wat rond, maar geen een komt naar ons toe. Op de foto's en de video's die ze ons lieten zien voordat we deze excursie boekten zwommen er wel tien of misschien zelfs wel twintig zeeleeuwen rond de groep snorkelaars. Maar wij hebben helaas minder geluk. En we mogen zelf niet naar de zeeleeuwen zwemmen, maar moeten op 50 meter van de kolonie wachten tot ze naar ons toe komen.

zeeleeuw onder waterWe liggen hier al ruim een kwartier in het water als er toch opeens een zeeleeuw op ons af zwemt. Hij duikt onder en snel duik ik met mijn gezicht in het ijskoude water en speur door mijn duikbril het troebele water af. Waar is dat beest? Toch maar van koers veranderd? Ah, daar is 'ie! Van enthousiasme sla ik een kreet in mijn snorkel en klink ik zelf haast als een zeeleeuw. De zeeleeuw komt met grote snelheid recht op me afzwemmen en als hij vlak bij is en hij me recht in de ogen kijkt met zijn grote, zwarte hondenogen, zwenkt hij naar links en verdwijnt hij weer in het troebele water. Ik draai een paar rondjes om mijn as, trap bijna een andere snorkelaar in het gezicht, maar de zeeleeuw laat zich niet meer zien. "Ik zag hem, hij kwam heel dichtbij, wat zijn ze mooi!" roep ik enthousiast naar Harald, die hem gelukkig ook goed gezien heeft.

Even later dobberen we weer rustig op en neer en wachten weer af. 'Shit, waarom komen die beesten nu niet?' denk ik bij mezelf. 'Over een kwartier moeten we het water alweer uit. Nou ja, de zeeleeuwen vanaf het water zo op het strand te zien liggen is natuurlijk ook wel een mooie ervaring.' Maar ik blijf hopen dat we meer bezoek krijgen. Een paar minuten later zwemt er weer een zeeleeuw op ons af. Deze zeeleeuw komt gelukkig echt met ons 'spelen'. Hij zwemt als een dolle - god, wat zijn die beesten snel - rondjes om ons heen, waarbij hij dan weer naar ons toe en dan weer van ons af zwemt, naar beneden duikt en onder ons door zwemt om vervolgens weer omoog te schieten en zijn kop even boven water te steken. Ongelooflijk, zo snel en wendbaar als Zeeleeuwenkoloniedie beesten zijn! En ze zwemmen zo gracieus, prachtig om te zien. We moeten als groep vlak bij elkaar blijven en het is lastig het beest continu in het oog te houden, zonder met groepsgenoten in de knoop te komen. Ik zwenk net als de zeeleeuw naar links en naar rechts, probeer mijn voeten met daaraan mijn vinnen zo dicht mogelijk bij en onder me te houden om anderen niet te trappen en probeer de zeeleeuw zo goed mogelijk in het oog te houden. Ik word er bijna duizelig van en krijg af en toe een hap water door de snorkel naar binnen als ik wat te diep duik. Een tijdje later voegt een tweede zeeleeuw zich bij zijn maatje en zwemt ook rondjes om ons heen. Ze komen af en toe echt heel dicht bij en dan probeer ik ze aan te raken, maar dat lukt net niet. Ik kan er geen genoeg van krijgen er naar te kijken en gelukkig blijven deze twee wel lang met ons spelen. Een kwartiertje later moeten wij afscheid van ze nemen, want wij moeten terug naar de boot. "Kunnen we er niet een mee naar huis nemen, ze zijn zo schattig!", lach ik tegen Harald als we onszelf weer in de boot hijsen. "Zo dichtbij en onder water zijn ze veel mooier en schattiger dan als je ze van een afstand op het strand zien liggen."

zeeleeuwenmannetjeGisteren hebben we een enorme zeeleeuwen kolonie vanaf het land bekeken op Peninsula Valdes. Dat was wel een indrukwekkend gezicht, zoveel zeeleeuwen in alle maten. Kleine zeeleeuwen, die als kleine, zwarte hompjes bij hun moeder lagen en bij hen probeerden te drinken. Licht bruine zeeleeuwen vrouwtjes, een slagje groter en zwaarder dan zeehonden, die of met hun neus omhoog aan het schreeuwen waren (waarom? geen idee) of lekker lui voor pampus lagen. En dan de grote, zware, donker-bruinrode zeeleeuwenmannetjes, die arrogant hun neus in de lucht steken, zelfverzekerd rondkijken en af en toe een ander mannetje zijn scherpe tanden laat zien. De mannetjes hebben een dikke bontkraag, het heeft wel iets weg van de manen van een leeuw (nu snap ik ook waarom ze zeeleeuwen heten), waardoor ze een enorm dikke nek hebben en erg indrukwekkend zijn om te zien.

Peninsula Valdes staat ook bekend om de walvissen die je hier kunt zien, maar die zitten er niet in dit seizoen. Wel zouden we in dit seizoen een orca kunnen spotten, die zeeleeuwjongen - die er tussen februari en april genoeg zijn - op zijn menu heeft. Sommige orca's komen die zelfs bij hoog water van het strand 'plukken' (het zogenaamde beachen), maar helaas hebben wij geen orca kunnen spotten.