home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Warm weerzien

15 augustus 2012

Ik probeer te slapen, maar heb nog geen slaap. Het valt ook niet mee om zo vroeg in de avond, zittend in een stoel, met al die herrie om me heen in slaap te vallen. Maar ik weet dat als ik nu niet ga slapen, het een kort nachtje wordt. Het is nu weliswaar 7 uur ’s avonds in Argentinië, maar we zijn onderweg naar Nederland waar het nu middernacht is. Over ruim 6 uur moeten we al overstappen in Londen en daarna zal er weinig meer van slapen komen.

Ik doe mijn ogen dicht en adem rustig en diep in en uit. Ik probeer mijn gedachten uit te schakelen, maar uiteraard lukt dat niet en ineens realiseer ik me echt: onze reis zit erop, het avontuur is ten einde. Ineens voel ik me verdrietig. Natuurlijk is het fijn om de familie en vrienden weer te zien, een heel huis tot onze beschikking te hebben en weer te kunnen genieten van ons mooie, gezellige en vertrouwde Amsterdam! Maar het gevoel van verlies overheerst op dit moment. Nog maar drie maanden geleden overwogen we eerder naar huis te gaan, omdat we vrienden, familie en Amsterdam zo misten en nu wil ik nog niet naar huis. Of misschien toch wel, maar ik voel me wel erg triest dat deze mooie reis nu tot een einde gekomen is. En vooral, dat aan de vrijheid, het van dag tot dag leven een einde komt. Ik denk aan alle mooie dingen die we gezien hebben en leuke mensen die we ontmoet hebben. Dan denk ik aan de mensen die ons straks op staan te wachten op Schiphol en ons vast een warm welkom zullen bezorgen. Hmmm, ik geloof niet dat ik in de stemming ben daarvoor. Ik moet nu echt gaan slapen, anders ben ik straks niet te genieten en dat kan ik toch echt niet maken naar alle vrienden en familie. Maar ik kan de slaap echt niet vatten en besluit dan maar een film te gaan kijken. Dan maar chagrijnig straks.

Van slapen komt niet veel, meer dan 1 a 2 uur slaap heb ik niet gekregen als we om half 11 op Schiphol aankomen. Ik voel me moe en duf en het bedrukte, bedroefde gevoel is blijven hangen. Weer denk ik aan de mensen die op ons wachten in de aankomsthal. Shit, ik zal toch echt enthousiast moeten reageren, ik hoop maar dat me dat gaat lukken. We lopen door de lange gang naar de bagageband en kijken goed om ons heen om te zien of we Marieke zien. Mijn nichtje vliegt samen met haar kleine neef Bora later vanochtend naar Istanbul en zou proberen ons hier te ontmoeten. Aan het eind van de gang zit ze ons inderdaad op te wachten. "Welkom thuis", roep ze enthousiast. Ik tover een grijns op mijn gezicht en we praten een klein kwartiertje, maar het duffe, chagrijnige gevoel is er niet door verdwenen.

Warm welkom op SchipholNiet veel later pakken we onze bagage van de band, stouwen alles op een karretje en lopen naar de schuifdeuren. Ja hoor, daar staat de meute en ze beginnen te juichen als ze ons zien. Ik wordt omhelst, krijg zoenen, bloemen en cadeautjes en even later sta ik met een brede grijns rond te kijken naar alle mensen die voor ons gekomen zijn. Maar nu is de grijns echt en zijn het chagrijnige gevoel en de moeheid verdwenen als sneeuw voor de zon. Wat zijn er veel mensen en wat vind ik dat leuk! Ik omhels mijn moeder nog een keer, loop van de een naar de ander om snel even bij te praten en als iemand voorstelt om met zijn allen nog even wat te gaan drinken roep ik enthousiast "prima plan!" En als Bregje anderhalf uur later voorstelt om vanavond ergens wat te gaan eten, roep ik weer meteen "ja doen we, gezellig!", hoewel ik me afvraag hoe ik in hemelsnaam zo lang wakker kan blijven.

Die avond, nadat we onze bagage thuis hebben gedropt en daar nog wat onwennig aangerommeldAankomst op Schiphol2 hebben, eten we in een restaurant bij het strand in Castricum. We zijn met een grote groep en ik klets iedereen de oren van het hoofd over al onze belevenissen en vraag mijn tafelgenoten uit over wat zij zoal gedaan hebben het afgelopen jaar. Het eten is matig, de bediening super slecht (wat kunnen Nederlanders toch bot zijn!), maar dat mag de pret niet drukken. Ik voel me euforisch en vind het super gezellig. En als we aan het eind van de avond naar huis rijden voel ik me nog helemaal niet moe. "Het is toch wel fijn om weer thuis te zijn", concludeer ik tevreden.

 

Nederland