home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Onderweg...

Het gladde asfalt rolt onder de wielen door, kilometer na kilometer, uur na uur. Door het raam van de auto kijk ik naar het groene landschap dat aan mij voorbij rolt als een trage, stomme film. In combinatie met het monotone gezoem van de banden over het asfalt werkt het eKilometers vretenen soort van hypnotiserend. Het landschap is weliswaar mooi, maar eentonig. Groene heuvels met lage begroeiing, niet hoger dan kniehoog, in allerlei tinten groen: licht groen, donker groen, maar grijsgroen overheerst. Tussen het groen zie ik de beige getinte grond of licht grijze rotsen, met soms een toefje roestrood erop. Soms staan er wat bloemen. Sommige rood, andere geel en af en toe een beetje oranje. Af en toe duiken er grote ronde, roestrode keien op in het landschap, dan weer gaan de groene heuvels over in hoge bergen aan de horizon. Dat alles onder een bijna Hollandse lucht, van witte en lichtgrijze en een enkele donkergrijze, wolken aan een blauwe lucht. De schaduw van de wolken tekenen het landschap met donkere plekken. Mooi, en als dat uren aan je voorbij trekt dus hypnotiserend.

We hebben vandaag een rijdag. We rijden vandaag van Cape Columbine reserve bij Paternoster naar Kamieskroon, zo’n 600 kilometer, en aangezien we gemiddeld 90 km per uur rijden doen we daar de hele dag over.

We vetrokken vanochtend om 9 uur vanaf het Cape Columbine National Reserve, waar we met onze auto aan zee hebben gestaan. Kamperen in Cape Columbine NR Een zeer eenvoudige camping, pal aan zee, tussen enorme keien. Maar met als groot nadeel de enorme herrie die de op de rotsen beukende golven maakten. Dat, in combinatie met een misthoorn (vanwege de 's nachts opgekomen mist) die om de paar minuten een bijna spookachtig geluid liet horen, zorgde ervoor dat we onrustig sliepen.

Dan was de camping van de vorige nacht toch beter. Ook gelegen aan de kust, in een werkelijk prachtig landschap van hoge bergen, strand en weelderig groen.Camping Palmiet, Kleinmond

 

 

 

 

 

 

Hier geen beukende golven op de rotsen, maar wel een rustgevend ruisen van de zee, al vond Harald dat al aan de rumoerige kant. Het was werkelijk een traktatie om hier de eerste nacht in onze auto door te kunnen brengen!

Strand bij Camping Palmiet

En dan ook nog 's ochtends vanaf de camping een walvis spotten in de baai onder ons. De walvis lag wat te relaxen in de rustige baai. Hij zwom langzaam heen weer, toonde dan eens zijn staart dan eens zijn kop en rolde af en toe op zijn zij, waarbij zijn vin boven water kwam. Dit maakte de eerste ochtend in onze eigen auto volmaakt!

De auto uit de container en door de douane halen ging trouwens voorspoedig. Nadat we een week in en rond Kaapstad rondgehangen hadden, zagen we maandagochtend op internet dat de boot voor de haven van Kaapstad lag. Dus hebben we maar eens een agent gebeld, die ons zou kunnen helpen de auto uit de douane te krijgen. We hadden zijn naam (Peter Schultz) van Jeroen en Els gekregen, de twee Belgische Afrika reizigers.

auto uit containerHet kostte Peter 1 dag aan voorbereidingen (contact leggen met alle betrokken partijen: douane, de verscheper, de haveninstantie). Daarna volgde een dag dat we, samen met twee van Peters medewerkers en met veel cash geld op zak een rondje maakten langs de instanties. Eerst reden we naar de haven, waar we - na wat stempelwerk dat vrij vlot ging - de container opzochten, die voor ons onder toeziend oog van de een douane ambtenaar werd geopend. Harald reed de auto uit de container (wat weer maar net ging) en de douane meneer wierp welgeteld één blik in de auto en constateerde dat het goed was.

Helaas moesten we de auto in de haven achterlaten en werden we eerst naar het kantoortje van Peter gereden, waar we alle fee's cash betaalden. Daarna volgde een rondje langs het douanekantoor (vrijwaringsbewijs afhalen en betalen), het haven kantoor (betalen en wat stempels) en tot slot de verscheper (betaalbewijs ophalen). Voor ons was het steeds wachten samen auto voor de Tafelbergmet de chauffeur terwijl de andere medewerker van Peter naar binnen ging om de zaken te regelen. Tot slot gingen we terug naar de haven, waar we - na weer wat stempelwerk dat nu minder vlot ging - de auto dan toch echt konden wegrijden! We reden zo het terrein af (geen controles meer) onze vrijheid tegemoet. Het voelde geweldig om na een week onze auto onder de kont te hebben en Kaapstad uit te rijden!