home Header Image
home Header Image
Untitled Document

On wheels again

"Oh shit! We zijn toch niet ingesloten?" De hoge stalen hekken van het reservaat zijn gesloten. "Nee, het zal toch niet?" Het begint te schemeren, de zon is net onder. Er is niemand te zien. Niet bij het hek, niet in het hokje naast het hek, het restaurant is Pinguins op Bolders Beachgesloten en donker. "Hello! Somebody?"

We waren ons niet bewust dat we de laatsten waren in het pinguinreservaat. Het werd steeds rustiger, des te beter, en we genoten van het lage licht waarin de pinguins op het strand nog net gevangen werden. We hebben lang staan kijken naar de pinguins die over het strand naar de waterlijn waggelen, het water in lopen, dan door een golf omver gespoeld worden en spartelen alsof ze geschrokken zijn, terug zwemmen en snel weer het water uit lopen.

We genieten van de prachtige omgeving bij de Boulders Bay. Enorme ronde keien, licht grijs van kleur, met plekken roestrood, liggen verspreid - als door een reus nonchalant neergegooid - op het witte zandstrand en in het turquoise Pinguin voert jongenwater van de baai.

Verderop kijken we een tijdje hoe een ouderpaar twee jongen voert. De jongen schreeuwen, dringen aan bij de ouders door hun snavels naar die van paps of mams te bewegen. Die openen af toe hun snavels voor hun opdringerige kroost, waarna de jongen hun snavel in de keel van de ouder stoppen en er half verteerde vis uitvissen. We bestuderen dit tafereel een tijdje en hebben niet door dat we de laatsten zijn op de boardwalk.

We slenteren langzaam verder en bij het hek gekomen merken we dat dat dicht zit. "Wat nu? Zullen we door de stugge struiken, tussen de pinguins door de glibberige helling opklimmen en dan over het lage prikkeldraad naar het wandelpad klimmen?" "Dat moet wel kunnen, maar dan worden we wel flink modderig, denk ik." We lopen wat heen en weer bij het hek, kijken nog eens in het hokje naast het hek. Er staat nog een tas, waar niet veel in zit weliswaar, maar je zou denken dat er toch nog iemand is. "Oh, there you are", horen we opeens achter ons. Het is de bewaker, die nog een rondje over de boardwalks heeft gemaakt om te controleren of er niemand meer is. Opgelucht halen we adem en lachen naar de vriendelijke bewaker. Die loopt voor ons uit en duwt het grote stalen hek open om ons er uit te laten. Dat zat dus niet op slot......

Lachend om onszelf lopen we terug naar ons huurautootje. Vanochtend hebben we die opgehaald om drie dagen rond te toeren in de omgeving van Kaapstad. We hebben geen zin om een week lang in Kaapstad rond te hangen totdat onze Toyota aankomt. Die wordt pas maandag 22 augustus in de haven verwacht.

"Dat voelt veel beter, je eigen vervoer onder de kont en gaan, waar en wanneer je wilt", verzuchtte Harald toen we langs de stranden van Kaapstad de stad uit reden. De regenwolken hingen laag om de pieken van de Tafelberg, maar de regen had weinig invloed op ons goede humeur.

Haven van Hout BayBij Hout Bay stopten we bij de haven. Zittend op de kade peuzelden we een croissantje op. Met uitzicht op de vissers-boten en de steil oprijzende bergen. Een waterige zonnetje brak even door de wolken. Een paar zeehonden zwommen rond en vingen de visjes op die een enthousiaste zwarte dame vanaf de kade naar ze gooide. Onder luid roepen van "seals are here."

Har spot naar walvissen vanaf Chapmans Drive

Toen de regen weer met bakken uit de hemel viel zijn we maar weer snel in de auto gestapt en doorgereden naar de Chapmans Peak Drive. Een mooie bochtige kustweg over loodrechte klippen en langs mooie baaien, met zicht over de Atlantische Oceaan. Het weer knapte steeds meer op en aan het eind van de middag kwamen we met mooi weer aan bij Boulders Beach, om de pinguinkolonie te bekijken.

Dat was gisteren. Vandaag zijn we naar het Cape Point National Reserve geweest. Waar we - uiteraard - naar de Kaap de Goede Hoop zijn gewandeld, nadat we bij de zuidelijkste punt van de Kaap omhoog zijn geklommen, die op een klif hoog boven de zee uit toHar op weg naar Kaap de Gode Hooprent. Te hoog, want hij was vaak in wolken en mist gehuld, waardoor vele schepen hier voor de kust vergingen. Daarna zijn we naar beneden geklommen naar de nieuwe vuurtoren op het uiterste puntje van het park (Cape Point). Een pittig wande-lingetje, maar wel een met mooie vergezichten. De wandeling naar Kaap de Goede Hoop, waar de Atlantische en Indische oceaan samen komen was minder zwaar en ook erg mooi.

Na de lunch hebben we nog een wandelingetje gemaakt verderop in het park. Langs het met laag gras begroeide 'strand', en door de onbegroeide brede duinen (een soort mini-sahara) daarachter. Na een kwartiertje stuitten we plotseling op wild: drie struisvogels en een klein groepje bontebokken.

Aan het eind van de middag hebben we nog walvissen gespot. Vanaf een uitkijkpunt in het park waar ze vaak te zien zijn, spotten we inderdaad een walvis op zo'n kilometer afstand van de kust. Door de verrekijker turend zagen we een aantal keer de fonteinen (als hij boven komt en uitademt) en de staartvinflip (als hij weer onder duikt). Ook zagen we hem een aantal keer springen. Wat een topdag!