home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Geniet je van de weg?

Interview met de Tank

25 oktober 2011

Het afgelopen kwartaal gingen de verhalen vooral over de belevenissen van Mariska en Harald. Maar hoe de derde hoofdrolspeler de reis beleeft en ervaart, daar hebben we nog niets over gehoord. Reden genoeg om een diepte interview te houden met het derde, misschien wel belangrijkste expeditielid: de groene Toyota Landcruiser alias De Tank!

Wat vind je eigenlijk van jouw bijnaam? Ach, het getuigt een beetje van weinig fantasie om een grote, zware auto zoals ik een tank te noemen. Aan de andere kant vind ik het wel een compliment dat mijn chauffeurs vinden dat ik zo sterk ben als een tank. Misschien, later als ik groot ben (de tank wordt dit jaar pas 11, red.) dat ik naar dr. Schuman ga en me rupsbanden laat aanmeten. Ik twijfel alleen of mij dat wel goed staat.

Even terug naar de naam: door enkele mensen werd als de naam 'Kermit' geopperd. Wat is jouw mening daarover? Tja, Kermit. Wat moet je daar nou van vinden. Ik was al nooit zo'n fan van de Muppet Show en zeker niet van die kleine, schriele kikker. En omdat ik nou eenmaal in de ketel met groene verf ben gevallen toen ik jong was (zie ook: De Tank en het Romeinse legioen, red.), associëren sommige eenvoudige geesten mij met een kikker. En dat terwijl ik een behoorlijk Aziatisch temperament heb. Natuurlijk weet ik wel dat Aziaten meestal klein zijn maar dat kun je van mij toch niet zeggen. Kortom, met beide namen ben ik niet 100% content maar de Tank past beter bij mij dan Kermit.

Je begon jouw verhaal met te zeggen dat je nogal zwaar bent. Is dat een probleem? Hmmm, ik vind het wel een beetje vervelend dat je over mijn gewicht begint. Het is iets dat ik altijd, letterlijk en figuurlijk, met me mee moet slepen. En het is niet iets waar ik graag over praat. Dus als je het niet erg vindt?

Ik begrijp dat het een gevoelig onderwerp voor je is maar je kunt nu je hart toch even luchten? Nou goed, ik ben inderdaad fors en zwaar geschapen. Dat is aan de ene kant fijn want die kleine k** autootjes kijken wel even lekker uit als ze mij zien aankomen. Zeker in de woonplaats van Har & Mar (Amsterdam, red.) zijn er nog wel eens auto's die denken voor me langs te schieten op een kruispunt ofzo, maar als ze eenmaal mijn omvang zien, wachten ze meestal toch even. Dan kan ik een glimlach niet onderdrukken. Aan de andere kant is het lastig om zo groot en zwaar te zijn als ik. Weet je wat het is? Ik heb een beetje een probleem: ik lust natuurlijk best graag een flinke slok. Vaak laten de eigenaren mij lekker vollopen met diesel en water, en dan zeg ik geen nee, ik heb tenslotte ruimte genoeg in mijn buik. Maar er wordt geen rekening gehouden met hoe ik mij dan voel. Een beetje vol en zwaar. Dan moet je dus rustig aan doen met me. En geen race van de reis maken! Want dat overgewicht is toch iets dat je in al je gewrichten gaat voelen. Mijn vorige eigenaren (een veel leuker stel trouwens) hebben me al eens laten 'helpen' en daarbij kreeg ik wat extra steun in mijn achtervering. Dat was erg fijn want daardoor kon ik wat makkelijker over de wegen in Afrika heen komen. Maar die Amsterdammers da's toch een ruig volkje hoor! Ze hebben het voor elkaar gekregen dat ik door mijn achtervering ben gezakt, gewoon omdat ze veel te hard door grote kuilen in Namibië hebben gereden. Met honderd kilometer per uur door een kuil (dip, noemen ze dat daar, red.) raggen en ja, dan schiet mijn zware achterkant ver naar beneden als je de kuil weer uitrijdt. Mijn hele achtervering was doorgebogen! En dat waren nog wel versterkte bladveren! Harald had het wel gezien en twijfelde of hij er Plaatsen nieuwe vering in Maunwat aan moest laten doen toen ik in Maun naar de garage ging, maar ze dachten met zijn allen dat het nog wel een tijdje zou gaan. Die Harald heeft best veel verstand van auto's, dat moet ik zeggen, maar dit schatte hij toch helemaal verkeerd in. Dus toen ik in de Central Kalahari weer allerlei kuilen en gaten voor mijn wielen kreeg, hield ik het niet meer. (De Tank veegt een traan uit z'n koplamp, red.) Eerst brak een blad van mijn linkervering. Later nog een en daarna (dat heeft Harald niet eens gemerkt op dat moment) ook nog eentje van de rechterkant. Maar nu heb ik verzwaarde vering en luchtvering, en dat is wel erg fijn. Nu kan ik met gemak al het gewicht houden. Ook als ze me laten vollopen kan ik fier rechtop blijven. Vroeger zakte ik dan toch door mijn achtervering en hing ik achterover.

Wordt er rekening gehouden met jouw voorkeur voor een bepaald gebied of bepaald soort weg? Nee, niet vaak. Gelukkig zijn de chauffeurs mensen, die kunnen namelijk slecht tegen eentonigheid. Dus ze wisselen vanzelf wel af als er te lang een bepaald soort weg moet worden bereden. Bijvoorbeeld de weg naar Chapman's Baobab en Lekhubu Island (ook wel Kubu Island genoemd, red.): die was enorm stenig, afgewisseld met wasbord. Dus langzaam rijden etrack naar Lekubu Island, Botswanan alleen maar hobbelen. En continu van die speldeprikken in mijn voeten. Mijn zolen die gaan echt helemaal naar de galemiezen op die manier. Dat vond ik geen leuke weg en dat duurde ook veel te lang. De chauffeurs vonden het ook maar niets, die hoorde ik flink mopperen. Gelukkig zaten er ook een paar stukjes over zoutmeren tussen. Dat is lekker vlak en daar had ik ook een prachtig weids uitzicht over een geweldig uitgestrekte witte vlakte. Maar meteen weer dat gezeur over mijn gewicht. We mochten niet te lang stilstaan op die zoutmeren, want de ondergrond kan zacht zijn. Je kunt daar helemaal in weg zakken als je zo zwaar bent als ik. Zie je? Altijd gaat het weer over mijn gewicht. Laat ze eens naar zichzelf kijken......

Die ongelukjes, pechgevallen en slechte wegen, denk je dat het allemaal opzet van de chauffeurs is of zijn ze gewoon niet zo slim en/of handig? Tja, daar zeg je zo wat. Het zijn van binnen geen slechte mensen, ze letten alleen niet zo goed op. En daarbij komt wel dat ze een beetje pech hebben, zoals bij de "Bijna Omval".

De "Bijna Omval"? Wat was dat? Ja, da's mijn benaming voor het ongelukje bij de grensovergang van Botswana naar Zambia. Eerst wordt je op een gammele veerpont geslingerd. Ben je aan de overkant, sta je tussen allemaal roestige collega's in. Daar voelde ik me wel even goed trouwens. Ten opzichte van die sloebers daar zag ik er uit als nieuw! Maar goed, twee uur later hebben de chauffeurs eindelijk alle stempels verzameld en is al het papier werk voor elkaar. Dat valt niet mee hoor, ik geef het je te doen: visa regelen, carnet voor de auto af laten stempelen, roadtax betalen, entry-fee's betalen en de verplichte WA-verzekering voor de auto afsluiten - en dat moet natuurlijk bij verschillende loketten. Maar goed, eindelijk zijn we klaar om verder te gaan. Net voordat we weer op weg gaan, trapt Harald op mijn koppeling, zónder de rem te gebruiken. Dus ik begrijp: rol maar rustig achteruit. Dat doe ik netjes, wordt ik van achteren aangerand door een enorme truck die rakelings achter mij langs rijdt op dat moment. Hij grijpt me met een uitstekend hard deel zo bij mijn reserveband op mijn achterdeur en duwt me omhoog en opzij. Ik schrik enorm, bang als ik ben om op mijn zijkant te belanden en ik hoor Mariska het ook uitgillen van schrik. Ik weet niet wat de vrachtwagen precies in petto had voor mij, want op het moment dat de band van mijn linkerachterwiel van de velg wordt gedrukt, weet Harald mij snel te starten en schiet ik opgelucht een klein stukje naar voren en kom ik weer op alle vier mijn banden terecht. Gelijk kwamen er allemaal mensen aangerend die schreeuwden en daardoor stopte de vrachtwagen gelukkig. De chauffeur van de truck stapte netjes uit, maar de truck zelf zei geen boe of ba! Wat een onbeschoft type. Je begrijpt dat ik stond te trillen op mijn vering! Dit is een goed voorbeeld van gewoon domme pech.

Aiai, dat klinkt serieus. Heb je veel schade opgelopen? De schade viel uiteindelijk erg mee. Mijn linkerachterband was alleen leeg, maar wel nog heel. Alleen het plaatwerk van mijn deuren was een beetje ingedeukt, maar ze kunnen nog dicht. Maar leuk is anders. Harald en Mariska baalden er enorm van, vooral Harald die ter plekke het wiel moest verwisselen, waarbij hij allerlei mannetjes moest afhouden die hem wel even wilden helpen (en dan natuurlijk geld wilden zien). Drie kwartier later reden we alsnog door het hek Zambia in.

Zorgen jouw chauffeurs goed voor je? Op zich wel ja, maar ik heb wel een paar mindere momenten mee gemaakt. Ik heb bijvoorbeeld een maand lang in het donker gestaan. Vanaf Rotterdam stond ik helemaal alleen in een donkere container. Geen streepje daglicht gezien. En dan vinden ze het gek als mijn kaarsje een keertje uit gaat?! Ook al heb ik twee kaarsjes (accu's, red.) bij me. Ik heb het nog een tijdje vol weten te houden maar na een week of 6 ging het gewoon niet meer. De rek was er uit, ik had een burn out. Gelukkig heb ik mezelf in Namibië weer helemaal kunnen opladen, dat was wel even nodig!

Kom je wel tot rust of is deze reis alleen maar werk voor jou? Het is fijn dat mensen mijn chauffeur zijn. Zij worden moe en hebben het soms erg warm, terwijl ik mijn kop koel houd en geen graadje warmer word dan normaal. En dan is het weer tijd voor een paar rustdagen. In Maun heb ik drie dagen stil gestaan en werd ik een beetje verzorgd (de auto kreeg een lekkere grote beurt, red.). En in Livingstone bij de Victoria Falls - die mij een beetje tegen vielen, er was zó weinig water in die waterval - kon ik mooi een beetje bijbruinen in de zon terwijl de chauffeurs aan het wandelen waren. De dagen daarna had ik het ook lekker rustig op de parkeerplaats van de camping in Livingstone. Gingen de chauffeurs wat zwemmen en zonnen bij het zwembad en internetten - blij als ze waren met de snelle en goedkope WIFI - en dan stond ik lekker in de schaduw een beetje te niksen. Prima hoor.

Is het nou leuk en uitdagend voor je, zo'n reis? Of is het gewoon werk voor je? Als Landcruiser ben je klaar voor het ruigere werk, toch? Haha, ja joh, je moet ze zien zweten als ik effies 15 graden schuin ga hangen waar ze het niet verwachten. Heerlijk vind ik dat. Zo'n reis is voor mij grotendeels een makkie. Maar soms zijn er wel wat uitdagingen. Zoals het Moremi Nationaal Park in Botswana, met al dat rulle zand en rivieroversteken. En soms pakken Harald en Mariska een echte 4x4 track. Zoals laatst in Zambia de 4x4 track door het South Luangwa NP naar de Great North Road, dat was een aardige uiTrack door South Luangwa NP, Zambiatdaging. Veel rul zand en af toe een rivieroversteek. De meeste rivieren stonden droog overigens. Vooral het laatste stuk buiten het park was even flink werken. Dat was enorm steil en rotsig. Dat was ook even flink zweten voor de chauffeurs. Het landschap was trouwens prachtig daar. Groene bergen met weidse uitzichten. Maar de meest uitdagende track was die van de Kiambi Lodge bij de Zambezi River naar de Great East Road. Het was een offroad track zoals ze horen te zijn. Op de GPS stond bij de track geschreven: Not Recommended! Oftewel: deze weg wordt afgeraden. Hahaha, ja, voor Landrovers zeker, maar niet voor mij! Op een bepaald moment stond er een punt aangegeven op de GPS: "Serious 4WD needed!" En dan ben ik in mijn element, he. Dat vind ik leuk: lekker moeilijk klimmTrack Zambezi River - Great East Road, Zambiaen en afdalen. Dan ben ik op mijn best! Het was hier en daar meer dan 20 graden schuin hangen en ook ongeveer zo steil. Grote gaten en rotsblokken in de weg. Dus er moest flink en precies gestuurd worden. Maar dat deed Harald erg goed, dus gingen we vrij soepel omhoog. Ik heb me daar van mijn beste kant laten zien. Alleen jammer dat de chauffeurs er niet aan denken om mijn zwembandjes (de nieuwe luchtvering, red.) op te blazen zodat ik effe wat meer ruimte onder mijn buik krijg. Nu schraapte ik met mijn buik een paar keer over de grond en dat geeft toch weer schrammen. Maar goed, Harald en Mariska waren trots op me. "Ongelooflijk wat die auto allemaal kan!" riep Mariska op een gegeven moment uit. Daar doe je het voor. Dat je chauffeurs uiteindelijk blij en trots zijn op jouw prestaties.

  • Bekijk hier het filmpje van deze 4x4 track!
  • Het motto van Har en Mar luidt: De weg naar meer genieten, is meer genieten van de weg. Geniet je van de weg? Ja, over het algemeen wel. Ik kan erg genieten van de echte 4x4 tracks, maar ook de gravelwegen en asfaltwegen zijn vaak best genieten, vanwege het prachtige landschap of alle beesten die ik dan om me heen zie. Maar waar ik echt niet van kon genieten was de Great East Road in Zambia, het stuk van Mpika naar de Tanzaniaanse grens. Was de asfaltweg van Livingstone naar Lusaka nog verrassend onafrikaans breed en glad, de weg tussen Mpika en de grens was zoals je het verwacht in Afrika: smal, vol potholes en vol enorme vrachtwagens die niet altijd even veilig rijden. Hoeveel vrachtwagens we daar wel niet op zijn kant, op zijn kop of geheel uitgebrand in de berm hebben zien liggen! Niet normaal! Op die weg heb ik echte doodsangsten uit gestaan! Die vrachtwaPotholes in Zambiagenchauffeurs rijden als gekken, blijven soms midden op de weg rijden zodat ik soms bijna van de weg gedrukt werd. En dan die potholes! Daar waren heel diepe en grote bij, waar iedereen omheen slalomt. De tegenliggers kwamen daarbij dan geheel naar mijn weghelft en dan moest Harald flink in de remmen. Gelukkig dat Harald goed bleef opletten. Gelukkig kon ik bij de grens zelf een kleine drie uur bijkomen van alle stress, want de chauffeurs hadden drie uur nodig om het papierwerk te regelen. Nou ja, we hebben het overleefd, maar genieten...., nee genieten was het niet.

    Is er nog iets dat je graag kwijt wilt? Hahaha, afgezien van mijn overgewicht? Daar zou ik toch echt eens iets aan moeten doen. Maarre, gewoon regelmatig aandacht aan me geven, da's meestal al voldoende. En een keertje wassen, dat zou ook wel eens mogen. Ik heb het stof van Namibië nog in mijn scharnieren zitten. En de modder van die keer dat we vast zaten in Moremi NP in Botswana zit nog in mijn wielkasten en rijplaten. Schoon zijn ze niet, die Amsterdammers. Maar samen zijn we een hecht team geworden en komen wij er wel.

    Dank je wel voor dit openhartige interview. Ik denk dat veel mensen meer begrip hebben gekregen voor jouw ervaringen en gevoel tijdens deze reis. Graag gedaan.