home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Zware regens en zwarte rook

10 november 2011

De Tabk bij de Toyota Garage ArushaWe staan weer stil bij een Toyota garage, dit keer in Arusha. De Tank heeft weer kuren. Witte rook en zwarte rook, het heeft niets te maken met de paus, maar met de motor die niet goed loopt. En ik dacht nog wel dat we een altijd betrouwbare, niet kapot te krijgen, Toyota Landcruiser hadden. Blijkt het toch een Landrover vermomd als Landcruiser te zijn.... ?

Het is vandaag donderdag en we moeten maandagavond in Kigali, Rwanda zijn, wat vanuit Arusha minimaal 18 uur rijden is, grensperikelen nog niet mee gerekend, dus de stress slaat wel een beetje toe. In Rwanda gaan we Annemieke en Jurgen zien en gaan we samen allemaal vooruitgeboekte tourtjes doen, zoals de (eigenlijk niet te betalen, maar ook niet te missen) berggorilla trekking, een chimpansee trekking en een trekking een vulkaan op net over de grens in Congo. Kortom; een druk programma, waarvoor we de auto wel nodig hebben. Niet alleen om in Kigali te komen, maar ook als vervoermiddel tussen deze tourtjes! Op dit moment zit ik heeeeeel erg hard te hopen dat er maar een kleine ingreep/reparatie nodig is, die vanmorgen kan worden uitgevoerd, zodat we vanmiddag op weg kunnen.

Gisteren zijn we vanwege de witte en zwarte rook eerder terug gekomen uit de Ngorogoro krater. Eigenlijk was het plan om in de Ngorogoro te blijven slapen en dan vandaag en morgen door de Serengeti door te rijden naar het Victoriameer. En van het meer dan door naar de grens en naar Kigali. Maar de rokende Tank gooide (zo ongeveer letterlijk) roet in het eten. Ik voelde me behoorlijk boos en gefrustreerd. Maar ik kon op niemand boos worden. Op wie zou ik boos moeten worden. Harald? Die kon er niets aan doen. Ik ben boos op de auto, maar ja, die kan ik wel uitschelden, maar die reageert niet echt. Dus zit ik een uur wat in stilte in mezelf te mokken en te denken 'we gaan toch gewoon door de Serengeti, rook of geen rook'. Als bij mij de ergste frustratie wat afzakt, bespreken Har en ik de alternatieven. "Het is vandaag woensdag. Als we vandaag nog terug rijden naar Arusha kunnen we hopelijk donderdag of uiterlijk vrijdag weer op pad. Dan halen we Kigali dus gewoon op tijd", schetst Har. "Als we nu door de Serengeti doorrijden komen we - als we geen panne krijgen onderweg - vrijdag in Mwanza bij het Victoriameer aan. Maar dan zitten we dus weer tegen het weekend aan. En als ze dan niet meteen tijd hebben bij de garage of er moet iets besteld worden dan zitten we weer vast in het weekend en gaan we Kigali zeker niet op tijd halen. Samen met het risico dat we in de Serengeti met panne stil komen te staan, lijkt doorrijden dus geen optie." Teleurgesteld moest ik toegeven dat we inderdaad geen keuze hebben. Dus besloten we halverwege de middag de Ngorogoro te verlaten.

Gnoes in de Ngorongoro KraterNgorogoro was trouwens mooi, maar viel ons ietsjes tegen. De vlakte in de krater was erg dor en geel en het was de hele dag zwaar bewolkt, waardoor de kraterwanden niet zo mooi diepgroen afstaken tegen de blauwe lucht als op foto's. Ook waren de beesten niet in zulke grote aantallen aanwezig als de boeken voorspiegelen, vonden wij. Toch hadden we dit icoon van een park niet willen missen, want we zagen toch maar mooi: leeuwen (3x, zoals gewoonlijk de meesten lui liggend), hyena's (3x), een cheetah (die probeerde te jagen, we zagen hem diverse malen speurend rondlopen, maar zonder succes: alle bokjes hadden hem sGnoesteeds snel in de smiezen), een liggende neushoorn (bijna nauwelijks als neushoorn te herkennen, want we zagen alleen een grote grijze homp), buffels, een paar flinke kuddes gnoes en zebra's, een paar mannetjes olifanten en de nodige bokjes natuurlijk. Maar alle beesten waren wel wat ver weg, we hebben ze al vaak van dichterbij kunnen bekijken. Weer realiseerden we ons dat we al erg verwend zijn en al heel veel moois van heel dichtbij gezien hebben deze reis.

Ngorongoro KraterDe afdaling de krater in en vooral ook de klim de krater uit was ronduit spectaculair. Via een heel smalle, steile weg van rode klei met stenen langs diepe afgronden (gelukkig is het eenrichtingsverkeer!) slingerden we de steile kraterrand omhoog, die zeer dicht begroeid is met tropisch aandoende begroeiing. Wat een contrast met de droge, dorre kratervlakte! Vanaf deze weg hadden we regelmatig prachtig uitzicht over de krater. Ik was zo druk met foto's maken van dit alles, dat ik weinig tijd had om met angstige oogjes in de steile afgronden te staren. Maar toch had ik een paar momenten dat ik de neiging om van de afgrond weg te leunen en mijn ogen dicht te doen niet kon onderdrukken. Als bijrijder vindt ik het toch soms wel spannend zo'n weg! "Wat ben ik blij dat het vandaag droog is", zei Harald toen we halverwege de weg omhoog waren. "Ik moet er niet aan denken hoe deze weg is als het regent." "Dat zal een modderstroom worden, denk ik", zeg ik. "Inderdaad maar goed dat het niet regent en onweert, zoals gisteren eind van de dag en eergistermiddag in Moshi het geval was."

Gisteren zijn we van MosGroentenmarkt Moshihi naar Mto wa Mbu gereden. In Moshi hebben we wat geshopt en gerelaxed. Eerst een bezoek gebracht aan de groentenmarkt, waar we flink wat groenten hebben ingeslagen. Een mango, tomaten, groene paprika's, winterpenen, rode uitjes, courgettes een komkommer, wat boontjes en een ananas voor 65 eurocent. Wel wat duurder dan als je bij stalletjes langs de weg koopt, maar daar is een stuk minder keuze. Tomaten en uien zie je overal in grote hoeveelheden, mango's en ananas af en toe, maar andere groenten zijn nauwelijks te vinden in de stalletjes en marktjes langs de weg. Dus hebben we nu goed ingeslagen, zodat we de komende dagen weer gezond kunnen koken. Daarna nog even over de vis-, vlees- en van-alles-en-nog-wat markt gelopen. Niet veel later vinden we ook een veel rommeliger, maar goedkopere 'lokale'/boeren markt aan de rand van het stadje. Daarna nog twee souvenirNaaister in Moshiwinkels ingedoken, waar we twee batikdoeken en een schilderijtje hebben gekocht om de auto mee op te vrolijken. De twee batikdoeken, in de kleuren rood, oranje, geel, groen hebben we meteen bij een naaister (die hier met vooroorlogse Singer naaimachines op de stoep hun diensten aanbieden) op onze saaie grijs-blauwe gordijnen van de auto laten naaien. Als we straks meer in de auto zitten 's avonds - nu het regenseizoen is begonnen en straks in het koude zuiden van Argentinië zal dat toch wel regelmatig nodig zijn - dan is het zo een stuk gezelliger en vrolijker. Tussen het shoppen door nog even heerlijk geluncht bij een lunchroom waar we ons te goed deden aan westerse heerlijkheden als bagels, salami, koffie verkeerd en chocolatechip koeken. Terwijl we daar zaten te lunchen begon het even flink te onweren. Het duurde niet lang, een half uurtje misschien, maar het plensde even flink. En ook 's avonds rommelde en regende het wat.

Terwijl we van Moshi naar Mto wa Mbu reden was het zwaar bewolkt en regende het regelmatig. Blijkbaar had het verderop in de bergen ook flink geplensd want in de middag komen we bij een flinke modderstroom die over de weg stroomt. Een flink aantal busjes en auto's stond ervoor stil en de mensen die door de snelstromende stroom waadden, liepen tot over hun knien door het water. We stopten en sloegen de drukte even gade, maar toen we zagen dat een paar Toyota Landcruisers zonder problemen door de stroom reden zijn wij er ook doorheen gereden. We kwamen mooi op tijd aan op de camping. Daar ontmoetten we een Australisch stel dat op huwelijksreis is. We hebben 's middags gezellig met ze zitten kletsen en hebben 's avonds een kaartspelletje met ze gedaan. Erg gezellig. Door hun tips gooien we ons plan om de volgende dag eerst nog naar het Tarangire NP te gaan en daarna pas door de Ngorogoro en Serengeti naar het Victoriameer te rijden om. Hoewel ze erg enthousiast zijn over het Tarangire NP ("mooier dan Ngorogoro"), zijn ze ook heel enthousiast over de grote kuddes en vele beesten in de Serengeti ("de migratie vanuit de Masai Mara naar de Serengeti is al begonnen vanwege de regens"). En ze vertellen dat de wegen in de Serengeti slecht en modderig waren. Van dat laatste werden we niet blij. We hebben sinds Moremi NP in Botswana een modderfobie, die nu begon op te spelen. Dus dat deed ons besluiten meer tijd te nemen om voldoende tijd in te bouwen om eventueel niet door de Serengeti, maar 'onderlangs' de parken - weliswaar een flink stuk om, maar wel over hoofdwegen - te rijden als de wegen in Serengeti te slecht (modderig) blijken te zijn.

Terwijl we zaten te kletsen met de Australiërs blijft het spetteren en 's avonds begon het weer te onweren. Gelukkig konden we overdekt koken in de 'campkitchen'. "Ja het regenseizoen is toch echt begonnen", zei ik tegen Har. "Ik had nog gehoopt dat het regenseizoen later dan normaal zou beginnnen, zodat we er net geen last van zouden hebben. Maar helaas is het dit jaar dus vroeger dan normaal. Ik hoop dat de wegen wel een beetje goed blijven en dat het geen probleem wordt om in Rwanda te komen." "Ach, dat zal wel meevallen", zegt Har. "We hebben immers een goede auto en eventueel passen we de route aan." Maar die nacht slaap ik slecht, toch niet geheel gerust gesteld door de woorden van Har. Volgens de Australiërs waren de wegen in de Serengeti immers al modderig en dat zal er met deze regens niet beter op worden, schiet het door mijn hoofd. En als we besluiten toch niet door de Serengeti te gaan, zijn de wegen die we dan nemen dan wel veel beter? Het zijn dan wel hoofdwegen, maar ik weet eigenlijk niet of die route ons over verharde wegen voert. Volgens de kaart niet, maar we hebben gemerkt dat die achterhaald is en waarschijnlijk is het grootste gedeelte van de route verhard. Maar niet helemaal misschien.... Mijn gedachten maalden de hele nacht en ik toen het licht werd was ik blij dat we konden opstaan om in alle vroegte naar de Ngorogoro krater te rijden...

Inmiddels zijn we nu ruim 2 uur verder en is de auto nagekeken. De conclusie van de monteurs luidt: het zijn de injectoren of de injectiepomp die vervangen/gereviseerd zullen moeten worden. Het slechte nieuws is dat dat 2 a 3 dagen gaat duren. Het goede nieuws is dat dat niet nu meteen hoeft. "We kunnen er best nog een paar honderd kilometer mee door rijden, zolang we maar niet heel lang achter elkaar vol gas geven", aldus Har.
"Dus nog even lunchen en internettten in de stad en dan op naar Kigali?", stel ik opgelucht voor. "Dan kunnen we mooi het Tarangire National Park nog in, daar kunnen we halverwege de middag wel zijn." Mijn stemming is meteen een stuk beter. We kunnen weet op pad en ik hoef niet de hele dag hier bij de Toyota Garage rond te hangen. Wat een opluchting! Dat de auto nog wel een keer naar de garage moet is van latere zorg. Daar maak me nu even niet druk om.