home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Vast in Mbeya

30 oktober 2011

"Die rode curry smaakt weer goed vandaag. Alleen jammer dat het hier zo stinkt naar diesel en olie", zeg ik. "Tja, we hebben wel eens mooiere kampeerplekken gehad", zegt Harald. "Maar het is wel lekker goedkoop." Ik kijk nog eens goed rond. Roestige oude auto's, autowrakken en lelijke betonnen gebouwen, dat is ons uitzicht vandaag. "Voor een nachtje is het best te doen, maar morgen moeten we toch maar op zoek naar wat anders", zeg ik. "Vooral die stank is niet bepaald lekker om in te eten en te slapen."

We bevinden ons op het terrein van de Toyota Garage (Highland Motors) in Mbeya, Tanzania. De auto wordt hier gerepareerd. We hadden gehoopt dat dat in een dag klaar zou zijn en lang zag het er vandaag ook naar uit dat dat zou lukken. De monteurs haalden vrij vlot de versnellingsbak en de koppeling onder de auto uit en uit elkaar en het probleem leek te zijn gevonden: de kooi van een lager was uit elkaar geraakt en delen van die kooi lagen verspreid in de versnellingsbak. "Dat maakte dus dat grommende geluid dat ik de afgelopen 2 dagen hoorde", legt Harald uit. "De garage heeft nieuwe koppelingsplaten en dit lager wel op voorraad, dus als de jongens goed doorwerken dan zijn ze eind van de middag wel klaar. En zo niet dan zeker morgenochtend. Gelukkig werken ze hier op zaterdag ook nog een halve dag.". "Ha fijn, dan hoeven we dus niet het hele weekend hier te blijven. MbeyBij de Toyota Garage Mbeyaa is nou niet bepaald een bruisende plaats met veel bezienswaardigheden! Ik zou me echt dood vervelen als we hier een paar dagen moeten blijven." Maar niet veel later wordt Harald door de monteurs erbij geroepen. Ook de hoofdmonteur en de baas worden erbij geroepen en de mannen staan een tijdje te kijken en discussiëren. Niet veel later komt Harald verslag doen. "Slecht nieuws. De splainvertanding van de hoofdas uit de versnellingsbak is helemaal versleten en moet ook vervangen worden. En die hebben ze hier niet op voorraad, die moet uit Dar Es Salaam (800 km verderop) komen. En dat is niet voor zondag hier."

Dat was dus een tegenvaller. Snel werd contact gelegd met Dar Es Salaam. Ook daar hadden ze niet alles voor handen, maar ze verzekerden ons dat ze alle onderdelen zaterdagmiddag met de koerier richting Mbeya konden sturen en dat die koerier zondagochtend vroeg in Mbeya kon zijn. De Toyota garage in Mbeya wilde wel wat mensen op zondag door laten werken, dus dat was dan weer een meevaller. Toen dit allemaal besproken en geregeld was, was het inmiddels 5 uur. "Waar gaan we slapen vannacht, Har?" "De auto kan niet meer verplaatst worden, dus dan nog maar op zoek naar een hotel?, antwoord Harald" "Shit, wat een gedoe. En dan kunnen we ook niet zelf koken." Gelukkig bood de garagehouder aan dat we wel in de auto op zijn terrein mochten slapen. Er was dan wel geen douche, maar wel een wc die we konden gebruiken. Opgelucht namen we zijn aanbod aan, en zo belandden we dus op vrijdagavond en onze eerste nacht in Tanzania op de goedkoopste, maar ook lelijkste kampeerplek tot nu toe deze reis.

De volgende ochtend staan we zoals gebruikelijk tegen 7 uur op. "Goed geslapen, Mar?" "O ja prima, ik werd alleen rond 2 uur even wakker en rook wel weer de diesel en olielucht. Dat kan niet gezond zijn. Maar toch viel ik wel weer snel in slaap", antwoord ik. "Laten we vandaag maar wel op zoek gaan naar een hotelletje, dan kunnen we tenminste ook douchen. En dan hebben we wat te doen vandaag." We hebben gisteren eind van de middag nog overwogen een dagje naar het kratermeer en de watervallen niet al te ver van Mbeya te gaan. Maar een auto huren bleek niet mogelijk, alleen een auto met chauffeur, voor 90 US$ en dat vonden we te duur. Ook een taxichauffeur voor de hele dag inhuren bleek niet veel goedkoper. Dus besloten we vandaag toch maar Mbeya te verkennen. Want we hebben een paar dagen geleden onze financiën eens even op een rij gezet en daar schrokken we wel van.

We wisten dat Botswana duur zou zijn en dat ook Namibië niet echt heel goedkoop is. Maar dat Zambia minstens zo duur zou zijn als Botswana hadden we niet gedacht. "We hebben op te grote voet geleefd", was mijn conclusie. "We hebben te vaak voor de mooie, maar dure campings gekozen en zijn te vaak uit eten gegaan." "Dat is misschien wel zo, maar zelf koken was ook niet bepaald goedkoop", reageert Har. "Boodschappen doen bij de supermarkt was tot nu toe ongeveer even duur als in Nederland. Dat in combinatie met alle reparaties aan de auto zorgt ervoor dat we harder door ons geld heengaan dan verwacht." "Dan moeten we vanaf nu echt zuiniger aan doen", concludeer ik. En dus huren we toch maar geen auto met chauffeur, maar slenteren we tegen 9 uur Mbeya in.

We slenteren langs wat kleine winkeltjes en lopen naar een hotel. Het enige redelijke hotel uit de Lonely Planet, dat op loopafstand van de garage ligt. Het ziet er groot, betonnerig en ongezellig uit. "We zijn volgeboekt dit weekend", vertelt de manager ons. Hij verwijst ons door naar een ander groot hotel iets verderop. Als we daarheen lopen komen we halverwege Resthouse/ Bed & Breakfast 'Peace of Mind' tegen. Het heeft een lange oprijlaan geflankeerd door met bloeiende klimplanten begroeide muren en een mooie poort met een rieten dakje. "Dat ziet er tenminste gezellig uit", zeg ik. "Laten we kijken of het wat is." Even later staan we in een nette, redelijk ruime, lichte kamer met eigen badkamer. "25.000 shilling, including breakfast", zegt de man. "Dat is twaalfen halve euro", rekent Har snel om. "Da's niet duur", zeg ik. "De meeste campings die we hebben gehad waren duurder." Er blijkt ook nog een klein dakterrasje te zijn met aardig uitzicht op de omliggende bergen, dus besluiten we de kamer te nemen. Uit nieuwsgierigheid lopen we daarna toch nog even door naar het hotel waarnaar we op weg waren - we hebben toch niet veel te doen vandaag. Dat blijkt wederom een groot, betonnerig, ongezellig hotel, dus tevreden over onze keuze lopen we verder.

Markt MbeyaEven later komen we bij een markt. Op de houten marktkramen liggen onder andere paprika's, uien, tomaten, mango's, ananassen, aardappels en appels."Hoe doen we het met eten vanavond?", vraag ik. "In ons hotel kunnen we niet koken, maar ik heb ook niet veel leuke restaurantjes gezien hier." We besluiten bij de auto te gaan koken en het eten dan mee te nemen naar ons hotel. We lopen wat heen en weer over de markt, onderhandelen bij verschillende kraampjes en even later hebben we vijf tomtaten en twee paprika'svoor 800 Shilling, 40 eurocent, gekocht. "Dat is lekker goedkoop!", zeg ik tevreden.We slenteren verder over de onverharde wegen langs piepkleine winkeltjes, vaak niet meer dan een toonbank en een aantal planken aan de muur achter de toonbank, met computeronderdelen, levende kippen, aan hakend hangend, door vliegen omgeven vlees (Butchery staat boven de deur) of pillen (de apotheek?). Dan komen we bij de hoofdstraat uit, waar we de twee door de garagehouder aangeraden restaurantjes inlopen om te kijken wat ze hebben voor lunch. "Sandwiches, hamburgers, springrolls, samosa's, chapati", lees ik op. "Oke, hier gaan we straks naar terug", concludeert Harald.

We lopen door naar de drie internetcaf'e's die verderop in de straat zitten en besluiten wat te gaan internetten. Helaas mogen we de netwerkkabel niet in onze laptop steken. De website kunnen we dus niet bijwerken. "Da's balen, want daar zouden we alle tijd voor hebben vandaag," mopper ik. Maar de internetverbiding blijkt redelijk snel en een uurtje internetten kost hier maar 50 eurocent (in Namibië en Botswana betaalden we vaak 4 tot 8 US$ per uur!), dus gaan we er eens lekker voor zitten.  

Straatbeeld Mbeya, TanzaniaNa het internetten gaan we lunchen bij Baba Kwuba. Het eten is prima en we blijven er nog wat langer zitten om het gewone Tanzaniaanse leven op een zaterdagmiddag aan ons voorbij te zien trekken. Vrouwen in kleurige omslagdoeken, prachtige jurken en een enkeling meer westers (maar wel netjes) gekleed lopen voorbij. Vaak met manden vol fruit op het hoofd of plastic emmers in de hand. Mannen, in lange broek en overhemd of t-shirt, lopen met plastic kleden, CD's, stoffers en vegers en allerlei andere handelswaar te leuren door de straat. We zien maar weinig blanken voorbij komen. Dat viel ons ook op in Zambia. Want zie je in Namibië en Botswana nog heel veel blanken (die daar wonen, werken of rondreizen), in Zambia wonen en werken maar weinig blanken en komen we ook niet zoveel blanke Zuid-Afrikaanse en andere blanke reizigers/toeristen tegen als in Namibië en Botswana. Zambia en Tanzania voelen daardoor 'Afrikaanser' dan Namibië en Botswana. 

Na de lunch proberen we de heuvel aan de noordkant van het certrum van Mbeya te beklimmen. We lopen langs een aantal grotere huizen met grote tuinen en vinden even later een smal paadje de heuvel op. Maar het paadje is steil en de slippers die Mariska draagt blijken niet echt geschikt schoeisel om steile zandpaadjes mee te beklimmen. Dus genieten we even van het uitzicht dat we vanaf het pad over de stad hebben (het blijkt toch best een grote stad), de groene vallei en omliggende bergen en lokoken op het terrein bij Toyota Garage Mbeyapen daarna richting de Toyota garage. Na nog een drankje (oud model flesje cola en fanta voor 25 eurocent per flesje) op een 'terras' (de betonnen stoep met een paar plastic tuinstoelen voor het piepkleine winkeltje) lopen we naar de garage, waar de bewaker ons het terrein op laat, en gaan we koken.

Een uurtje later zitten we tevreden op 'ons' dakterras spaghetti met kaassaus uit een plastic tupperware bak te lepelen. "Dat was best een prettig dagje", zeg ik. "Mbeya is zo gek nog niet."

De volgende dag, zondag, gaan de gelovige Tanzanianen, het christelijk deel althans, natuurlijk eerst naar de kerk. Daarna wordt er gestart met de werkzaamheden. Dus om half negen is Har weer bij de garage present. De bestelde onderdelen zijn allemaal binnen, geheel volgens planning, wat in Afrika toch wel bijzonder is. De monteurs hebben de hoofdas van de versnellingsbak al in elkaar zitten en zijn bezig om de versnellingsbak weer samen te bouwen. De baas van de garage laat de andere nieuwe onderdelen aan Har zien, ter controle. De nieuwe koppelingsplaten worden gemonteerd, de nieuwe cardankoppeling wordt in elkaar gezet, alles gaat gelukkig heel voorspoedig. De versnellingsbak-specialist perst het oude lager van de transferas en monteert het op de nieuwe as. De hydraulische pers laat een luide knal horen en Har checkt meteen of het lager nog goed is. Har constateert dat het nogal zwaar loopt en vraagt aan de baas wat hij ervan vindt. Dan blijkt dat dit lager roest vertoont op de binnenring. Het is onverstandig om dit lager te monteren, concluderen de baas en Harald. Helaas is dit lager niet op voorraad, dus gaat de inkoper Mbeya in, op zoek naar een nieuw lager, maar kan alleen een gebruikt lager vinden. We besluiten om dat lager te monteren want anders zitten we nog twee dagen op een nieuw lager uit Dar Es Salaam te wachten in Mbeya.

Monteur in de motorkapNu gaat het snel: de versnellingsbak wordt gecompleteerd met de tussenbak (transfercase) en het geheel wordt naar de auto getild. Met vijf monteurs wordt de bak weer teruggeplaatst onder De Tank en alle bouten vinden hun plek weer. Rond half vier vraagt Sob (de specialist) of Har de auto wil starten. Na een korte visuele inspectie starten we de motor en maken we een proefrit. De vervelende geluiden zijn verdwenen en alle versnellingen (ook de 4x4) werken perfect. Helemaal blij rekenen we af (ook al worden we daar even minder blij van) bij de baas en rond half vijf vertrekken we voor een ritje naar het World's End Viewpoint ten Noorden van Mbeya. Dat punt blijkt niet te vinden en de gravelweg is verschrikkelijk slecht. Dus na enig zoeken geven we 't op en rijden terug naar de stad. Vooraf hadden we al bedacht om in ons B&B te gaan eten omdat het er gisteravond zo lekker rook. Ook al moeten we anderhalf uur wachten op onze bestelling (dat werd er wel vooraf bij gezegd overigens), we zijn heel blij met onze keuze want het diner is heerlijk. "Morgen rijden we eerst nog naar bezienswaardigheden in de buurt, laten het oliepeil en eventuele lekkages nog even checken bij Toyota en dan gaan we verder, donker Afrika in", zegt Har. "Har & Mar gaan weer op weg, gelukkig!", zeg ik tevreden.