home Header Image
home Header Image
naamloos document

Eindeloos wandelen

6 september 2011

Uitgeput en nat van het zweet komen we vlak voor zonsondergang aan bij onze auto op de camping. Ik zak neer op het stenen bankje van de picknickset naast de ‘braai’ op onze kampeerplek, terwijl Har meteen de auto en de koelkast in duikt om er een fles heerlijk koele appelsap en een fles water uit te vissen. Daarmee zakt hij naast mij neer op de bank en zonder te praten slokken we gulzig appelsap en water naar binnen. Dorst!
“Ik ben kapot”, zeg ik na een flink aantal teugen water en appelsap. “Ik ook”, antwoordt Har. “Maar we hebben het gehaald voor het donker, dat is erg fijn!”, zeg ik.  “Helaas was de wandeling wat minder fijn.”

We komen terug van een bergwandeling in het Naukluft National Park. Volgens de beschrijving in de Lonely Planet, en de informatie van het park zelf, een wandeling van 6 a 7 uur. We wisten dus dat het een lange wandeldag zou worden, maar onze ervaring is dat we meestal minder lang over wandelingen doen dan beschreven in de reisgidsen. Vandaag dus niet. Vandaag zijn we 10 uur onderweg geweest. “Zoveel en lang hebben we niet eens gerust. 6 a 7 uur lopen, dat slaat echt nergens op.”

Waterkloof Trail, Naukluft NPDie ochtend, om 9.45 uur beginnen we aan de wandeling. De eerste twee uur doen we rustig aan. De gemarkeerde route voert over de soms zandige, maar veelal stenige oever van de rivier, waarbij we een aantal keer de rivier over steken, vaak door van kei naar kei en van rots naar rots te springen.  Hier en daar moeten we ons voorzichtig tussen struiken met grote, gemene stekels door manoeuvreren. Geen ‘walk in the park’ dus, maar gelijk een pittig begin van de wandeling. We doen het maar een beetje rustig aan om geen enkels te verzwikken, en ook om te kunnen genieten van de mooie, ruige rode rotswanden en op plekken weelderige begroeiing.  We stoppen regelmatig even voor een foto en om te kijken wat er allemaal leeft in de waterpoeltjes. Een aantal grote, groene kikkers springen met een plons in het water als we langslopen en het barst van de kikkervisjes. "Niet echt heel uitnodigend om te zwemmen met al die kikkervisjes", zeg ik, want we hebben onze zwempakken mee. "Het is ook nog wat te vroeg om te gaan zwemmen", zegt Harald. "Dat kunnen we beter op het eind van de wandeling doen."

Na 2 uur lopen merken we dat we maar een klein deel van de route gedaan hebben. “Laten we maar wat meer tempo maken, anders halen we het eind van de wandeling niet en moeten we dezelfde weg weer terug. Dat zou ik toch wat jammer vinden.”, zeg ik. “Dan missen we het mooie uitzicht op de top en de waterval tegen 't eind van de route.” We stappen een uur flink door en Waterkloof Trail, Naukluft 2merken dat we nu flink gevorderd zijn. “Als we dit tempo aanhouden, dan redden we het wel in 7 of 8 uur”, denkt Harald. “Ok√©, laten we dan flink doorlopen tot we op de helft zijn en dan een lekker lange lunchpauze houden”, stel ik voor. We stappen nog een uur stevig door. Het landschap om ons heen verandert. We lopen niet langer meer langs de schaduwrijke oevers van de rivier, maar klimmen langzaam maar gestaag naar grotere hoogten, via droge, zanderige kloven en over rotsige hellingen tussen de kloven. Het landschap is droog en dor, met slechts lage struiken en wat dor gras. De zon brandt, het is heet en we beginnen flink te zweten. “Gelukkig hebben we veel water mee”, zeg ik. “Maar nu niet te veel drinken, want als we nog 4 uur moeten lopen, dan houdt het echt niet over”, zegt Harald.

Een uur later komen we aan bij het ‘half-way point’, zoals in gele verf op een rots staat vermeld. “Volgens de beschrijving krijgen we zo een steile beklimming naar de top, waar vandaan we een mooi uitzicht hebben. Laten we Waterkloof Trail, Naukluft 3dat eerst nog maar doen, dan kunnen we op de top luchen, uitrusten en genieten van het uitzicht”, stel ik voor, hoewel ik eigenlijk al behoorlijk moe ben. Dat lijkt Harald een goed idee, dus lopen we door. De klim laat inderdaad niet lang op zich wachten. Na een kwartier nog niet al te steil klimmen wordt de klim steiler. “Heel even uitrusten, hoor” zucht ik. “Anders trek ik het niet.” We hijgen zo’n 5 minuten uit op een rotsblok, vol in de zon, want het gras en de kleine struikjes die hier groeien geven weinig schaduw. "Wat een hitte, en dat noemen ze hier winter!", puft Harald. We staan op en lopen door. De helling is nu echt steil en we moeten over grote rotsblokken klauteren. Harald loopt voorop en loopt op me uit. Ik moet mezelf echt de berg op slepen, loop te hijgen en te steunen en moet na een paar minuten alweer stoppen om uit te hijgen. Zo ken ik mezelf helemaal niet, denk ik. En we zijn pas halverwege! Nou ja, als ik gegeten heb en een tijdje gezeten heb zal het wel weer gaan. Kom op, nog even doorzetten, hop die berg op.

Met de handen in mijn zij, zwaar hijgend en nat bezweet bereik ik de top van de berg. Harald loopt iets voor me uit. "Schaduw! Ik ga niet in de volle zon zitten, hoor", roept hij. Maar ook hier niets dan kleine struikjes en gras. Niet eens een groot rotsblok dat voldoende schaduw geeft. We lopen naar de andere kant van de top, maar zien lager op de helling ook geen schaduw, dus ploffen we neer op een rotsrichel, dicht tegen een van de grotere struiken aan. We vallen aan op het brood dat we hebben, vijf sneden wit brood, het laatste brood dat we hadden, met jam. En nemen als toetje nog een Ouma (dat zijn een soort beschuitachtige koeken, die veel Zuid-Afrikanen als ontbijt eten). "Jammer dat we niets anders te drinken hebben dan lauw water", zegt Harald.

Na drie kwartier rust gaan we verder. "Als we flink blijven doorlopen kunnen we in 2,5 uur weer op de camping zijn", zegt Harald, terwijl hij het kaartje en de GPS bestudeert. We gaan weer op pad en lopen flink door, voornamelijk naar beneden, over een smal maar redelijk vlak, niet te steil paadje. Dat gaat lekker.

Even afkoelen in NaukluftNa een uur komen we weer bij een riviertje uit. "Een poeltje!", roep ik enthousiast. "Eindelijk verkoeling!" Ik loop snel naar de waterpoel, trek mijn bergschoenen en natte sokken uit, doe mijn slippers aan en stap het heerlijk koele water in. Het water is te ondiep om te zwemmen, dus gooien we water over ons hoofd, armen en benen. Heerlijk! Met gras en struiken begroeide hellingen omsluiten het water aan twee kanten en er staan wat bomen op de oever die voor schaduw zorgen. Wat een mooi plekje, een waar paradijsje, na alle droogte en hitte van de afgelopen uren. Na ruim een half uur pauzeren in en naast het water, gaan we weer verder. Het is al vier uur, we hebben toch nog zo'n anderhalf a twee uur voor de boeg en om zeven uur wordt het donker, dus we moeten door. We volgen de rivier, waarbij we veel over grote keien en rotsen moeten klauteren en weer een aantal keren de rivier over moeten steken door van kei naar kei te springen. Inspannend. Mijn benen beginnen zwaar aan te voelen.

We komen bij een waterval die zo'n 100 meter de diepte in stort. Het landschap is hier echt ruig, een rotsige ondergrond met grote losliggende rotsblokken en ontwortelde bomen op de oever. En dan opeens kunnen we geen markeringen meer vinden. Er loopt een klein paadje langs de oever, dus die slaan we in, maar daar vinden we ook verderop geen markering. Dus lopen we terug naar de laatste markering. Die lijkt de richting van de rivier op te wijzen, dus steken we de rivier over en lopen langs de oever, zoekend naar een markering. Maar ook hier geen gele voetstapjes te vinden en bij de waterval kunnen we niet verder. Weer terug. Shit! En ik ben toch al zo moe! Zoekend naar een markering dwalen we rond maar vinden niets en kunnen dan de laatste markering nier meer terug vinden. Shit! Wat nu? Harald pakt de GPS erbij en gelukkig vinden we daarmee weer het punt met de laatste markering terug. Dan zien we een steenmannetje (opgestapelde stenen) aan de overkant van de rivier. Die hebben we vaker gezien langs de route, vaak in combinatie met de markering, dus laten we die kant dan maar op lopen. Weer steken we de rivier over en lopen naar het steenmannetje. Nog steeds geen markering te zien, er loopt wel een paadje de helling op. "Blijf jij hier staan en kijk nog eens goed rond naar markeringen, dan volg ik dit paadje om te kijken of verderop markering zie." Ik blijf staan, kijk rond, loop wat rond. Geen markering. Het licht paniekerige gevoel wordt sterker. Harald is al even weg en ik hoor nog geen blij roepen, dat voorspelt weinig goeds, denk ik bij mezelf. Shit, shit, shit. Dan hoor ik Harald roepen. "Markering!" Oef, gelukkig!

We volgen het pad over de stenige, steile helling boven de rivier. De markering is nu weer overvloedig aanwezig. We maken weer flink tempo, ook al zijn de benen zwaar. Dan struikel ik over een grote kei. "Niets aan de hand, niets gebroken of verstuikt", roep ik geschrokken terwijl ik overeind klauter. "Alleen een schaafwand op mijn pols." We doen het even iets rustiger aan, maar als we weer bij de rivierbedding komen zien we dat het al zes uur is en maken we weer tempo. Weer moeten we steeds over keien de rivier over steken, keer op keer op keer. Half zeven. Komt er dan geen einde aan deze route?! We moeten er nu toch bijna zijn! Dan zien we verderop het gebouwtje van de ranger liggen. God zij dank, we zijn er bijna. Het gebouwtje verdwijnt weer uit zicht, we steken nogmaals de rivier over, dan duikt het pad de struiken in. Aan het eind van dat pad, om kwart voor zeven, strompelen we de camping op en plof ik neer op de stenen picknickbank. "Eindelijk, we zijn er!"

Twintig minuten later hijs ik mezelf omhoog van de picknickbank. Ik begin het koud te krijgen. De zon is onder, het begint flink af te koelen en ik zit nog steeds in mijn natte t-shirt. Even later sta ik in het half donker onder een heerlijk warme douche. Er is geen licht op de camping, maar gelukkig zijn er wel lekkere warme douches. Mijn benen doen pijn, maar toch blijf ik lang onder de douche staan. Wat is dit lekker! Na de douche trek ik schone kleren aan en loop naar de auto. Harald is nog aan het douchen. Wat zal ik doen, eten koken? Nee, geen honger. Moe, denk ik. Even liggen! Ik klim het bed op en strek me uit. Dat voelt goed! Als Harald een paar minuten later de auto binnen komt gaat hij naast me liggen. Zo liggen we een half uur, zonder veel te zeggen. "Moeten we niet wat eten?", vraagt Harald dan. "Mwa, ik heb niet echt honger, het zal me vast wel goed doen als ik wat eet, maar ik heb echt geen puf om te koken", zeg ik. "Zullen we dan maar een blik knakworstjes of gehaktballetjes open trekken?", stel ik voor. "Mmmm, ik wil eigenlijk wel wat meer eten", zegt Harald. We blijven nog een kwartier liggen, maar dan klimt Harald van het bed. "Ik ga een blik soep open trekken", zegt hij. Tien minuten later zitten we achter een bord dampende Goulashsoep met stukje knakworst. "Nu smaakt het eten wel extra lekker, dat is dan weer een voordeel", zeg ik. "Alleen jammer dat de wandeling een heel klein beetje tegenviel, maar ja, niet elke dag kan zo'n topdag als gisteren zijn."

De vorige dag hebben we gewandeld in Sossusvlei NP, het park met de beroemde hoge, rode duinen. We zijn om 6 uur 's ochtends opgestaan zodat we net na zonsopkomst (7 uur) in de vallei met de rode duinen arriveerden. En het was het vroege oSossus Vleipstaan waard. Er heerstte een magische sfeer door het lage, warme ochtendlicht die de rode duinen diep rood kleurt en tevens zware schaduwen veroorzaakt en door de rust (die ruim een uur later helemaal verdwenen is als de toertjes en andere toeristen in grote getale verschijnen). Ik vond het werkelijk fantastisch mooi en heb foto na foto genomen.

Toen het mooiste licht weg was en het drukker werd hebben we onze stoeltjes uit de auto gehaald en neergezet met uitzicht op het water dat in de vallei stond (wat maar eens in de 5 a 6 jaar gebeurt) en de grote duinen daarachter. Tijd voor ontbijt: broodjes met jaDeath Vleim en melk. Na het ontbijt hebben we een korte wandeling gemaakt naar Dead Vlei, een zoutvlakte met dode bomen, omringd door, ook weer, hoge rode duinen. Mooi maar bizar.

Na die wandeling waren we verhit en hongerig en zijn we naar het restaurant bij de ingang gereden om daar te lunchen. Daarna zijn we doorgereden naar Naukluft.

 

.