home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Domme pech en ongelukjes

15 september 2011

“Ik ga de auto even aan de kant zetten, hij voelt wat raar aan”, zegt Harald als we over een redelijk goede gravelweg onderweg zijn van Sesfontein naar Opuwo. Vijftig meter verder op zet Harald de auto in de berm, stapt uit en kijkt naar achter. “Ja hoor, een lekke band”, constateert hij. “Hij stuurde al een tijdje wat moeizaam, maar ik heb nog nooit een lekke band gehad en wist eigenlijk niet hoe dat voelt. Ik dacht dat je daar meer van zou merken. Nou dan moeten we dus even een wiel wisselen. Met die geweldige airjack van ons moet dat vrij vlot kunnen.”

Even later legt Harald de airjack onder de auto. Het is niet meer dan een grote zak van zeer stevig plastic, die als je hem opblaast, de vorm van een ton heeft. “Nu even opblazen met de lucht die uit de uitlaat komt en dan lift hij de auto zo omhoog”, legt Harald uit. “Hou jij deze trechter maar tegen de uitlaat.” Dat doe ik en de zak vult zich langzaam met lucht. “Harder tegen de uitlaat duwen”, zegt Harald, “er ontsnapt teveel lucht uit de trechter, ik hoor het erlangs stromen.” Ik duw de trechter harder tegen de uitlaat, maar Har is nog niet tevreden met het reseultaat. “Laat mij maar even”, zegt hij. Hij neemt de trechter van me over, duwt die hard tegen de uitlaat terwijl ik wat naar voren loop om de airjack te checken.”Hoe vol kan dat ding eigenlijk”, zeg ik. “Hij lijkt al zo   - KABANG!!! - …………. vol, dus…...” “Shit, die is naar zijn grootje”, zegt Harald terwijl hij de airjack inspecteert. “Hij zat inderdaad vol.” “Hoe kan dat nu gebeuren?”, vraag ik verbaasd? “Mmmmmm, een beetje dom”, zegt Harald. “Ik heb hem horizontaal in plaats van vertikaal onder de auto gelegd. Ik wachtte tot de auto omhoog zou komen, maar dat gebeurt niet als je hem er verkeerd onder legt.” “Tsjee wat suf!”, roep ik uit, maar houd me daarna in. Het heeft nu geen zin er boos over te worden of Harald ermee te pesten. “En nu?”, vraag ik. “Gelukkig heb ik nog een gewone krik, maar die komt niet hoog genoeg dus ga maar alvast wat grote, platte stenen zoeken”, zegt Harald. Het volgende half uur zijn we Lekke band wisselen (vooral Harald) in de weer met de krik en stenen.

Er wordt bij gevloekt en gesteund, want het is nogal een geworstel om de stenen onder de as te krijgen, maar het lijkt toch wel aardig te lukken. We krijgen nog wat hulp van een voorbijganger, die voorstelt de grond onder het wiel een stukje uit te graven. Dat blijkt beter te gaan dan verwacht op deze rotsige ondergrond en niet veel later kan het wiel met de lekke band eraf en het reservewiel erop en op naar de camping in Opuwo.

18 september 2011

Kunene River

De brede, met palmen en riet omzoomde rivier de Kunene, die in het droge seizoen meer water voert dan normaal vanwege de uitzonderlijk natte winter, stort hier in een hele reeks watervallen naast elkaar zo'n 40 meter naar beneden.

The Beach bij Epupa FallsWe zijn hier een dag gebleven, om een mooie, maar zeer warme wandeling langs de rivier te maken (naar 'the beach', een plek met wit zand en rode rotsen), af te koelen in het zwembad van de camping en om de gaatjes in het hor van onze daktent dicht te borduren – vanwege de muggen in combinatie met de warmte ‘s nachts bleek dat nu echt nodig.

Aan het eind van de ochtend komen we bij een rivieroversteek aan. Ook in deze rivierbedding staat wat water, net als in de vorige, maar ook deze lijkt niet erg diep. Toch staat er een vrachtwagen stil midden in het water en als we dichterbij komen zien we dat de vrachtauto vast staat in de modder van de bedding.

Een andere vrachtwagen staat er voor en probeert de vastzittende vrachtwagen  er uit te trekken, samen met een gewone 4x4 Toyota. "Die Toyota zal toch niet veel zoden aan de dijk zetten, want die is veel lichter dan de vrachtwagens. Dat is een als een mug die een olifant er probeert uit te trekken", merk ik op. De auto gebruikt een fatsoenlijk sleeplint, maar de vrachtwagens zijn met een gewoon, niet al te dik touw aan elkaar verbonden, zien we als we uitstappen om van dichtbij te gaan kijken. En dat touw is al enkele keren geknapt, zo lijkt het. De bestuurder van de 4x4 komt op ons af en vraagt of wij misschien een goed sleeplint bij ons hebben. Waarop Har, triomfantelijk antwoord "Yes we do, we hebben een kinetisch sleeplint." (Even voor de leken: een kinetisch sleeplint is een lint dat dat wat uitveert als je eraan trekt, waardoor je een auto 'soepeler' uit de modder kan krijgen.)

De bestuurder en de mannen van de vrachtwagens reageren verheugd en binden het lint voortvarend aan de vrachtwagens vast, terwijl wij toekijken. De chauffeurs springen in de (vracht)wagens en de trekkende vrachtwagen geeft vol gas en ........... KNAP..... daar ligt onze sleepkabel in tweeën. "Godver de godver, da's geen geintje", moppert Har. "Dat ding kost dus 120 euro. Dat ding kan 14 ton trekken, hoe kan dat nu zo snel kapot gaan?" Hij gaat polshoogte nemen en komt tot de conclusie dat de mannen het sleeplint zo hebben vastgemaakt dat hij tijdens het trekken tegen een scherpe rand van de stalen achterbumper is geschuurd, waardoor die kapot gegaan is. "Dat zullen ze moeten betalen", zegt Har. Veel geluk daarmee, dat gaat natuurlijk nooit lukken, denk ik bij mezelf. "Tja, je kan het proberen", zeg ik.

Kinderen van Himba stamIk loop een stukje van de vrachtwagens vandaan en sla een paar kinderen van de Himba stam gade, die geheel volgens de Himba traditie zeer schaars gekleed zijn. Het oudste meisje graaft een gat in het droge deel van de rivierbedding en haalt daar met de kom van haar hand wat water uit, dat ze te drinken geeft aan de peuter die ze aan de hand heeft. Na een paar foto's te hebben gemaakt geef ik ze een appel, waar ze erg blij mee lijken te zijn.

Dan kijk ik hoe het met Harald, ons sleeplint en de vastzittende vrachtwagen staat. Na wat gediscussieer tussen Harald, de chauffeurs en nog een paar zich ermee bemoeiende mannen, wordt er toch nog een poging gewaagd met ons lint. Want het lint is aan het uiteinde kapot gegaan, dus er is nog zo'n 8 meter heel lint over. Maar nu neemt Har de leiding en verzoekt de mannen (er staan veel mannen werkloos toe te kijken) eerst eens even de wielen van de vastzittende vrachtwagen zo goed mogelijk uit te graven. Dat hebben ze nog niet eens gedaan. "Stelletje amateurs", moppert Har. Vervolgens maakt hij het lint op een andere plek vast en gebaart naar de chaffeurs dat ze een nieuwe poging kunnen wagen. Weer geeft de vrachtwagen vol gas. KABANG! Nu begeeft de stalen achterbumperbalk van de trekkende vrachtwagen het.

vastzittende vrachtwagenEr wordt nog een 3e poging gewaagd, maar daarbij komt nauwelijks beweging in de vastzittende vrachtwagen en dan hebben we er genoeg van. Dit gaat zo niet lukken, een van de harpsluitingen is ook krom getrokken en we moeten verder. Dus Har maakt het lint los en probeert wat geld los te krijgen van de mannen voor het kapotte lint. Maar dat is natuurlijk onbegonnen werk. De chauffeur van de vastzittende vrachtwagen toonde ons zijn portemonnaie met 200 Namibische dollars, dat was alles wat hij bij zich heeft. We nemen ons verlies en gaan verder. Op weg naar Opuwo, waar we onze accu's willen laten doormeten. Dat was namelijk het andere pechgevalletje van vandaag: vanochtend wilde de auto niet starten. Er kwam niet meer uit dan een droog 'ugge-ugge' en dat was het. Er moesten startkabels aan te pas komen om de auto weer aan de praat te krijgen. Harald denkt dat de accu's vervangen moeten worden, omdat ze bij de laatste controle in Nederland al niet zo goed meer leken. Daarom gaan we maar weer terug naar Opuwo, de enige redelijk grote plaats in de omgeving. Een lelijk, maar druk en bedrijvig plaatsje, waar je naast een tweetal grote supermarkten, een bakkerij, slager en internetcafe, ook allerlei smoezelige zaakjes en werkplaatsen hebt. Hier hebben we ook geprobeerd onze lekke band te laten repareren. Helaas bleek dat niet mogelijk. We hadden er te ver op doorgereden en daardoor was 'de wang' ook helemaal kapot gereden. Dat was eem flinke tegenvaller, want de band was nog zo goed als nieuw. Vlak voor vertrek uit Nederland hebben we nieuwe banden onder de auto laten zetten. En goede terreinbanden blijken hier in Nambie meer dan twee keer zo duur als in Nederland. Dus hebben we nog even geen nieuwe terreinband gekocht, maar voor 80 euro een tweedehands gewone band, die we dan als 'thuiskomertje kunnen gebruiken als het nodig is. We hebben immers nog een goede reserveband, want we hadden er twee meegenomen uit Nederland.

De volgende dag in Opuwo blijkt dat we de accu's inderdaad moeten vervangen. De auto heeft het hier, door vele gravelwegen met 'corrugations' (wasbord-oppervlak), zwaar te verduren en doordoor gaan er dingen kapot. Andere mankementen aan de auto tot nu toe zijn: de montagebeugel van één van de verstralers (extra sterke lichten) is door het getril van de auto op de gravelwegen kapot getrild. Harald heeft die opnieuw gelast bij de garage waar we de reserveband hebben gekocht. De montagebeugel van de claxon is gebroken, ook door al het trillen van de auto. Ook dit heeft Har zelf weer opnieuw vastgezet, met een nieuwe beugel. En we hebben een lekkage aan de airco laten verhelpen en het systeem opnieuw laten vullen.