home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Op zoek naar de Woestijn olifanten

13 september 2011

"Ik wist niet dat de maan zoveel licht kan geven", zeg ik. We zitten buiten naast onze camper op de camping "Elephant Song", die ligt op een rots, hoog boven de Hoanib River. We hebben het eten achter de kiezen en de afwas gedaan en zitten nu te genieten van de stilte en de koelte, hoog op deze rots. Vlak voordat de maan te voorschijn kwam achter de rotswand voor ons, zagen we al een grauw-witte gloed de rotswand omlijsten. De schaduw van de rotswand tekende zich af tegen de rotswand achter ons. Vervolgens rees de maan langzaam boven de rotswand uit en zette de hele omgeving, inclusief de riviervallei onder ons in het licht. "De omgeving ziet er wel erg grijs uit zo, maar je kan alles toch wel redelijk duidelijk zien", merkt Harald op. "Een zaklamp is niet nodig vanavond". "Kijk, je kan zelfs duidelijk een schaduw van onze auto op de grond zien", zeg ik verbaasd.

Elephant Song is een kleine camping, door de lokale (zwarte) gemeenschap opgezet en we zijn de enige kampeerders hier. We zijn hier vanmiddag om 6 uur aangekomen en waren blij dat we de camping in een keer vonden. De camping stond niet in de GPS en we moesten een track door een brede, erg zanderige rivierbedding volgen om hier te komen. Het verwarrende was alleen dat er vele verschillende tracks liepen door de rivierbedding en we niet zeker wisten welke de juiste was. Er stond slechts een track op de GPS en die hebben we dus maar gevolgd. De GPS kende de camping niet, maar wel 'Elephant Song abandoned village' , dus daar maar naar toe gereden. Dat bleek inderdaad de plek van de camping. Overigens gaf de GPS ook aan waarom het dorp verlaten was: 'abandoned due to lions'. Mmmmm, kunnen we hier dan wel veilig buiten zitten, denk ik bij mezelf? Vast wel, anders had Archie, de beheerder, het wel gezegd. Morgen toch eens aan Archie vragen. En dan gelijk vragen waar we die woestijnolifanten kunnen vinden, denk ik bij me zelf.

We zijn al twee dagen tevergeefs op zoek naar de woestijnolifanten. Gisteren dachten we ze te kunnen zien in de droogstaande rivierbedding van de Ugab River bij Brandberg. De dag daarvoor waren ze daar namelijk gezien en ons werd verteld dat ze waarschijnlijk verder getrokken waren door de rivierbedding. Dus gingen wij vol spanning de rivierbedding in met onze auto. Spanning omdat dit het echte off-road rijden was, zo door een zanderige bedding. En spanning omdat we hoopten de olifanten te zien, maar ook omdat deze soort olifanten agressiever is dan de gewone olifant. En een beetje olifant krijgt onze auto met gemak om als hij een beetje geirriteerd raakt.

Rijden door de bedding van de Ugab River 1Het rijden door de bedding ging prima. Er was een duidelijk spoor van andere auto's die ons voor gegaan waren blijkbaar, dus die konden we volgen. Op sommige plekken was het zand wel erg zacht en rul en dan moest de auto echt werken om er doorheen te komen, maar we kwamen geen een keer in de problemen. Onderweg zagen we veel sporen van de olifanten in de vorm van poep en enorme voetstappen, maar de poep was helemaal droog en soms uit elkaar gevallen, dus oud. Het landschap om ons heen was mooi en afwisselend. De oevers dicht begroeid met groene struiken en riet en in de bedding zelf stonden regelmatig enorm grote bomen. Op enkele plekken voerde de bedding door een soort kloof, omringd door wanden van enorme, hoog op elkaar gestapelde, rode keien en rotsblokken. Na een klein uurtRijden door de bedding van de Ugab Riverje rijden klommen we daar bovenop, om te zien of we de olifanten misschien wel van boven af konden zien. Helaas...., niets te zien. Een heel eindje verderop werd de bedding opeens natter en groener. We reden langs ondiepe waterpoelen en de track werd steeds zompiger. We waren gewaarschuwd hier niet te ver door te rijden, omdat de auto dan onherroepelijk vast zou komen te zitten. Van de olifanten geen enkel spoor meer, dus snel omgekeerd en weer terug naar het droge deel van de bedding.

Enigszins teleurgesteld reden we de rivierbedding uit en gingen we op weg naar de Palmwag Lodge en campsite, die bekend staat om de woestijnolifanten die vaak door het kamp struinen. Burchell's zebra's in PalmwagMaar helaas, dat doen ze die avond, nacht en ochtend dat wij er stonden dus niet. 's Ochtends hebben we de 4x4 route door het bijbehorende gamepark gereden, naar een poel waar de olifanten de dag ervoor zich hadden laten zien. Ook dit was een echte off road track, maar nu heel rotsig en stenig. De auto piepte en kraakte terwijl hij langzaam de keien en rotsrichels op en af waggelde. We reden een aantal keer door het ondiepe water in rivierbeddingen. We zagen onderweg zebra's (Burchell's zebra's, die zijn wat bruin-rood), gemsbokken en de gebruikelijke springbokken. Maar geen olifanten. Ook niet bij de waterpoel. Helaas.... 's Middags dus maar doorgereden naar Sesfontein waar we door de beddingen van de Hoanib River en de Hoarusib River naar Purros willen rijden. Ook hier is de kans groot woesntijnolifanten te zien. volgens de reisgidsen.Ongongo pools en waterfall

Onderweg nog wat omgereden om even lekker te kunnen afkoelen in een waterpoel met een kleine waterval (Ongongo falls). Dat was wel even lekker, want het is goed warm hier, ruim in de 30 graden (en dat noemen ze voorjaar hier!).

"Morgen gaan we ze vast zien, die woestijnolifanten", zeg ik tegen Harald vlak voordat we in bed kruipen.

 

14 september 2001

"You will see them today for sure, I promise you", zegt Archie. "Je vindt er zeker een paar aan het eind van de riviervallei. Misschien zie je ook wel baby olifanten. En giraffen en gemsbokken, die kom je ook zeker tegen." Na nog een kort praatje met Archie (hij is getrouwd, zijn vrouw en zes kinderen wonen in Sesfontein en hij verblijft meestal hier) rijden we de rivierbedding in. Er staat wat water in, waar we af en toe doorheen rijden, maar de bodem is stevig, dus dat geeft geen problemen. Eve later wordt de bedding breder, droger en zanderig. Er staan veel grote struiken en bomen op de oever. Roodgekleurde rotsen omlijsten de rivierbedding. Af en toe staat er een enkele, grote boom midden in de bedding. We speuren de struiken op de oevers af om te zien of zich daar misschien een olifant achter verschuilt, maar we zien geen enkel teken van leven. Het eerste uur zien we alleen een paar gemsbokken (prachtige beesten, mGiraf in de bedding van de Hoanib Riveraar die hebben we al veel gezien) en apen (bavianen) die luid protesterend voor ons wegvluchten een rotswandje op. "Ik zie iets dat op een giraf lijkt in de verrte, maar het zal wel een kale boomstam zijn ofzo", merk ik voorzichtig op. Ik pak de verrekijker. "Nee, het is toch echt een giraf." Langzaam, om de giraf niet weg te jagen rijden we erop af. De giraf lijkt ons nauwelijks op te merken en we kunnen er behoorlijk dicht naartoe rijden. De giraf strekt zijn nek om bij de blaadjes van een forse boom te kunnen. Hij slaat zijn blauwgekleurde tong om een paar blaadjes, trekt ze eraf en kauwt er traag op, zijn kaken daarbij meer opzij dan op en neer bewegend en ons daarbij aankijkend. "Wat zijn het toch een prachtige beesten." Een eindje verderop komen we nog drie giraffen tegen. Ook nu kunnen we weer behoorlijk dicht naar ze toe rijden. "Die hebben we dan toch maar gezien", zeg ik.

We rijden verder naar een permanente waterpoel, die Archie had aangeduid als een goede plek om olifanten te zien. Maar als we daar aankomen, is er geen levend wezen te zien. Oh ja toch, een verdwaalde gemsbok staat even verderop te aarzelen of hij wel naar de poel zal gaan. Rondom de waterpoel is het erg open en dus durven we hier wel uit te stappen om even een broodje te eten aan de achterkant van onze auto. Hier kunnen we de eventuele leeuwen al van verre aan zien komen. We houden daarbij de poel in de gaten, maar behalve de gemsbok die na lang dralen toch naar de poel gaat om te drinken, zien we geen beesten verschijnen. Verder maar weer..... Het landschap om ons heen blijft fraai, maar we beginnen de hoop olifanten te zien langzaam te verliezen. "Volgens mij bestaan ze helemaal niet." Is het een fabeltje, net als het monster van Loch Ness, om toeristen te trekken", zegt Harald.

Woestijnolifant in de bedding van de Hoanib River"Ah, een olifant", zegt Harald. "Daar", wijst hij. "Ja, ja, dat zal wel", zeg ik argwanend. Maar dan zie ik hem ook. "Eindelijk zien we er dan een", roep ik enthousiast als ik de grijze kolos tussen de struiken zie staan. Behoedzaam rijden we steeds wat dichterbij, todat we olifant echt goed kunnen zien. Hij toont weinig interesse in ons en eet rustig door. Hij slaat zijn slurf om de takken van de struiken en met een krakend geluid trekt hij die los en steekt die in zijn bek. "Ze bestaan toch, missie geslaagd", zeg ik voldaan.

Woestijnolifant op zoek naar water De rest van de dag zien we nog een olifant in de rivierbedding van de Hoanib River en vier olifanten in de - ook weer prachtige, nog watervoerende - rivierbedding van de Hoarusib River. En ook de volgende dag, als we op de terugweg van onze tourtje naar Purros, weer een klein stukje door de bedding van de Hoanib River rijden, zien we nog een olifant. De rivierbedding is hier helemaal droog en de olifant staat in de bedding te graven. Met zijn slurf graaft hij een diep gat, zodat hij bij het grondwater komt. Eerst zien we hem droog zand uitblazen, dan komt er modderwater uit zijn slurf en ten slotte zien we hem drinken. Zijn slurf gaat van het gat in de grond naar zijn bek. Zo komen de woestijnolifanten aan hun water in deze woestijnachtige omgevingen, hebben we gehoord. Daarom blijven ze ook altijd in de buurt van de rivierbeddingen, ook al staan die droog. Een mooie ervaring om deze woestijnolifant dat ook daadwerkelijk te zien doen!