home Header Image
home Header Image
Naamloos document

Hobbelen over rul zand en wankele bruggen

9 oktober 2011

Fourth Bridge, Moremi NPWe naderen Fourth Bridge in het Moremi NP. Voor ons doemt een lange houten brug op. Het is een tijdelijke noodbrug, omdat de brug is beschadigd door de flood tijdens het afgelopen natte seizoen. Hij is circa 150 meter lang en ziet er best stevig uit, maar als we erop rijden kreunt en steunt hij onder ons gewicht van circa 3.500 kg. Dikke houten balken vormen twee sporen voor de wielen, met daartussen grote gaten waardoor je het water onder de brug kan zien stromen. De sporen voor de wielen worden naar het midden toe steeds smaller en de gaten steeds groter. "Kijk even of het rechtervoorwiel goed op het spoor staat en niet teveel op de rand", vraagt Harald aan me. Ik draai het raam open en steek mijn hoofd naar buiten. "Het houdt niet over, maar hij zit op het spoor", zeg ik. "Tjeeee, dat kan maar net!" Harald kijkt met een strakke blik voor zich uit. De brug piept, kraakt, steunt en kreunt. "Hmmmm, toch wel spannend", zeg ik. "Spannend", zeg Har, "Ik schijt bagger!" Net iets over het midden kantelen we opeens iets naar links. "Oeps", zeg ik toch wat geschrokken. Maar gelukkig kantelen we niet ver en bereiken we niet veel Third Bridge, Moremi NPlater het einde van de brug. We halen opgelucht adem. "Helaas moeten we hier ook weer overheen als we terug gaan. En ook weer over de Third bridge." Third bridge stond deels onder water en de track ervoor en erna stond ook onder water. Aangezien iedereen er gewoon doorheen rijdt, reden wij er ook doorheen, en dat ging prima, tot we hard naar beneden vielen in een diep gat in de track meteen na de brug. Dan krijg je toch even een hartverzakking. Maar de auto bonkte ook het gat weer uit, dus was er eigenlijk niets aan de hand.

Bij deze twee bruggen vergeleken was First Bridge een makkie, gisteren toen we het park inreden. Die stond alleen 30 centimeter onder water. Daardoor zag je de brug niet. Alleen de leuningen waar je tussendoor moet rijden waren te zien, wat toch een beetje ongemakkelijk gevoel geeft. Maar daar reden we 'smoothly' overheen. De Second Bridge was door de floods vernield, maar daar konden we een droge detour omheen maken. Wel zijn we vast komen te zitten in een modderpoel gisteren. We waren nog geen uur in het park, rustig, al beesten kijkend (allerlei bokjes, zebra's) op weg naar onze campsite bij Third Bridge. Ondanks dat het nu het droge seizoen is, zijn er nog veel modderige stukken. We reden veilig om de meeste heen, zoals de meeste (verstandige) mensen doen, tot we bij een niet al te erge modderpoel kwamen. Tenminste; hij leek niet al te diep en al te lang. Het stond hier niet echt onder water, maar de sporen van de track waren alleen nat en modderig. "Daar moeten we toch wel doorheen komen?!", zei Harald. Vast in de modderpoel, Moremi NP"Toch eens even uitproberen of de auto dit aan kan." Patrick en Vanessa reden achter ons aan in de Landrover en moedigden ons aan via de walky talky. "Oke, let's try this", klonk het. Harald trok rustig op, reed de natte sporen in en....... nog geen 10 meter verder bleef de auto steken. De wielen draaiden wel, maar de auto kwam niet meer vooruit. Ook in zijn achteruit kwam er geen beweging in. "Oke, now we are really stuck", lichtte ik Patrick en Vanessa in. Dus uitstappen maar en aan het werk. De auto was tot aan de assen in de modder gezakt en zat zo vast dat de (veel lichtere) Landrover van Patrick en Vanessa ons er niet uit kon trekken. Ook niet met gebruik van onze rijplaten. Gelukkig werd ons een enorm modderbad (ofwel het letterlijk uitgraven van de auto door de modder onder de auto en de wielen weg te scheppen) bespaard, omdat er een zware vrachtwagen in de buurt was. Die trok ons er met gemak uit. Het voordeel van dit experiment: we weten nu dat we modder zoveel mogelijk moeten mijden. Onze auto is te zwaar om daar goed doorheen te komen. Je zou het een lichte modder-fobie kunnen noemen...

Na Fourth Bridge zien we redelijk veel beesten. Een grote kudde buffels, zebra's, rode hartebeesten, puku's (roodbruin gekleurde herten), giraffen en olifanten. Twee olifanten rennen opgewonden trompetterend achter elkaar aan. Het landschap is prachtig. Gevarieerd, groen en met veel water. Niet zoWaterrijk landschap in Moremi NP dor en droog als de meeste parken die we tot nu toe gezien hebben. De tracks waar we over rijden zijn ruiger dan in de andere parken. Heel veel heel rul zand, de vastere tracks zitten vol met gaten en hobbels, af en toe een plas water waar je doorheen moet. Al met al een flinke test voor de auto, maar die houdt zich (met de nieuwe vering die we er afgelopen vrijdag op hebben laten zetten) goed.

Het park ligt op de rand van de Okavango Delta, dus dat er veel water is, is niet verwonderlijk. We hebben vanochtend een boottochtje door de Delta gemaakt vanaf de aan de rand van het park gelegen Mboma Island Boatramp. Dat was een erg mooi tochtje. We voeren eerst door een aantal hele smalle slootjes, die omgeven werden door hoog riet. Daarna werden de sloten steeds breder en kregen we wat meer uitzicht, over zompige graslanden met bomen, struiken en rietpollen. Op de bredere vaarten zette onze schipper het gas af en toe ver open eOlifant in het Moremi NPn dan planeerden we in de stalen boot met flinke snelheid over het water. Heerlijk koel. Onderweg zagen we een visarend, zwart-witte ijsvogels, allerlei andere vogels en een kudde Puku's. Op de terugweg kwamen we ook olifanten tegen. Eerst een paar op de kant, die hoog boven ons uit torenden nu we zo laag in een bootje zaten (heel anders dan als we - veel hoger - in onze auto zitten). Even later zien we ook twee olifanten een vaart oversteken. De schipper geeft weer een dot gas en vaart er behoorlijk dicht naar toe. Een Overstekende olifant in Moremi olifant besluit daardoor de kant weer op te klimmen, maar de andere olifant steekt vlak voor onze boot over, ons wel in de gaten houdend. We kunnen van dichtbij zien hoe hij zijn slurf omhoog krult om hem boven water te houden. Aan de overkant gekomen klimt hij de kant weer op. Hij is nu gekleurd in twee tinten grijs; donkerder van onderen dan van boven, waar hij nog droog is.

We rijden al een tijdje door het park zonder beesten te zien. "Laten we terug rijden en kijken of we de leeuwen kunnen vinden op Mboma Island", stel ik voor. "Da's een goed plan, dan hebben we Fourth Bridge maar weer gehad, want ik zie er toch een beetje tegenop om die weer over te moeten", zegt Harald. Dus rijden we terug, over Fourth Bridge en Third Bridge naar Mboma Island, waar de afgelopen dagen steeds leeuwen zijn gezien. Vanochtend zijn ze gezien, klimmend in een boom. Dat willen wij Leeuwen in een boom, Moremi NP ook wel graag zien.

We slaan de track naar Mboma Island in. De auto ploegt zich al stuiterend door het diepe, rulle zand. Even verderop zien we drie auto's stil staan. "Daar zullen we ze hebben, de leeuwen", zeg ik. Als we vlakbij de auto's komen, wijzen de mensen in de auto omhoog naar een boom. "De boom-klimmende leeuwen. We hebben ze gevonden. Gaaf. Wat zijn ze dichtbij!" Twee leeuwinnen liggen lui in op een dikke tak laag boven de grond, vlak naast de weg. Een klein leeuwtje ligt even verderop onder een boom. Hij heeft veel last kleine leeuw in Moremi NPvan de vliegen die rond zijn kop zoemen. Hij schudt met zijn kop en legt dan een van zijn voorpoten op zijn kop. Een van de leeuwinnen in de boom staat op en zet voorzichtig balancerend en enigszins onhandig een paar passen vooruit. De tak kraakt en buigt vervaarlijk door onder haar gewicht. De leeuwin probeert om te keren, maar glijdt daarbij iets van de tak af en valt bijna uit de boom. Ze herstelt haar evenwicht en weet zich toch om te keren ondanks alle takken die in de weg zitten - waarvan ze een aantal gewoon afbijt. Weer buigt en kraakt de tak. "Wat doen die leeuwinnen toch in die boom? Het is best een grote boom, maar duidelijk niet gedimensioneerd op leeuwen." De leeuwin blijft een paar minuten roerloos staan en gaat dan weer liggen. We blijven naar de leeuwen kijken tot zonsondergang. Er is weinig actie te zienLeeuwin bij zonsondergang, Moremi NP. De leeuwinnen staan nog eens op, verplaatsen zich een paar stappen en gaan dan weer liggen. Het kleine leeuwtje staat uiteindelijk op en klimt de boom in en gaat ook op een tak liggen.

De volgende ochtend gaan we weer naar dezelfde plek om te kijken of de leeuwen er nog zijn. En ze liggen alle drie nog in de boom. Het blijft een gek, maar prachtig gezicht en we kunnen ons moeilijk losrukken van dit bijzondere tafereel, ook al is er ook nu weinig actie. Tot een half uurtje later. Dan staan de leeuwinnen en het leeuwtje een voor een op en klimmen uit de boom. Niet veel later lopen ze gezamenlijk door het hoge gras, tussen de bomen door bij de weg vandaan. We kijken ze na tot ze uit het zicht verdwijnen. "Tijd om te gaan. Terug naar Maun dan maar."